طبرستان سبز

2006-06-24T04:52:00.000-07:00

سال اول. دوره جدید. پیاپی 124. شنبه 30 اردیبهشت 1385

سرمقاله

روز شیر آهن کوه مردان

مقاله

سرمایه داری بزرگ به نام دولت

اخبار سیاسی داخلی

انتقادات آیت الله امینی سانسور شد

مقام معظم رهبری: رسانه های جهان جاده ای یک طرفه و در خدمت امپراطوری رسانه ای هستند

دعوای قالیباف و صدا و سیما

اخبار سیاسی خارجی

اقدام تازه بوش برای محبوب شدن

کوتاه از اقتصاد

پرداخت مابه التفاوت افزایش مستمری بازنشستگان در مردادماه

پژوهشی از سفرهای استانی دولت

هماهنگی پوتین و بلر در خصوص ایرانG8 و ایران

اخبار اقتصادی داخلی

ارقام و اهداف پیشبینی شده برای سیستم بانکی بیشاز واقعیت است

دیدگاه

اقتصاد اسطوره ای ما، مقاله ای از احمد سیف

اخبار اقتصادی داخلی

تاسیسات بین المللی هشدار سونامی آزمایش شد

صنایع

صنعت نساجی ایران کهنه است

بازار

بازارهای ایرانی

حوادث داخلی

دستگیری زن جوان به اتهام قتل پیرزن70 ساله

آموزش

با خیال آسوده درس بخوانید

راه های تغذیه بهتر

مسائل شهری

ترافیک و معضلات شهری

اجتماعی

خسارت ناشی از آلودگی هوا 347 میلیارد تومان برآورد شد

معرفی کتاب

هولمز عاشق، هولمز تنها

دانشجویی

دانشگاه و خوابگاه

هنری

گفتگو با حامد هاکان

عمومی

بیکاری، آفت جوامع درحال توسعه

کابوس طلاهای اینترنتی

زمینه های کشف آمریکا

ورزشی

حضور کشورهای مسلمان در جام جهانی

صفحه آخر

جدول و فرم اشتراک

برای دریافت نسخه PDF طبرستان سبز و مطالعه مطالب کلیک کنید

آلبوم جشنواره مطبوعات

2006-06-16T12:47:00.000-07:00

2006-05-16T06:48:00.000-07:00

سال اول . دوره جدید . پیاپی 123. اردیبهشت 1385، ویژه نمایشگاه

مردمان

تکرار حرفهایی که همیشه گفته می شود

در شهر

سخنی با خوانندگان

افزایش نا متعادل نرخ کرایه تاکسی

رویای شیرین پولدار شدن

ویژه

بازارچه خیریه برای بروجردی ها

دل نازکی یک مشت زن

استاد برفراز ویرانه ها

امدادگران بدون مرز

مواد غذایی

بحران چای، بحران مدیریت دولتی

خانه

فرش ماشینی یا ایرانی

گشت و گذار

وضعیت صنعت سینمای ایران در سال گذشته

خیال خام

دخل و خرج

بررسی وضعیت کارگران ایرانی به بهانه روز کارگر

تاریخ پیدایش ایالات متحده

ورزش

تارخچه دستمزد فوتبالیست ها

گفت و گو

بیمه و زلزله

پوشاک

گزارشی از وضعیت خرید پوشاک داخلی و خارجی

بازار

گوشت ارزان تر می شود...؟

بازار

2006-05-16T06:41:00.000-07:00

گوشت ارزان تر می شود...؟

نغمه دانش

در حالی که قیمت انواع گوشت قرمز در ماه های پایانی سال 84 با افزایش رو به رو شد، ولی مسئولان ادعا می کنند قیمت این ماده غذایی در بهار 85، کاهش 10 درصدی خواهد داشت و می توان امیدوار بود خانواده های بیشتری بتوانند رنگ گوشت را در وعده های غذایی خود ببینند!
مسئولان بیشترین دلیلی که برای کاهش قیمت گوشت عنوان می کنند عرضة دام های عشایر در فصل بهار به بازار است که البته این می تواند دلیلی مقطعی باشد.
جهانشاه صدیق رییس سازمان امور عشایر کشور در این باره می گوید: «با عرضه دام عشایر به بازار طی 3 ماه آینده قیمت گوشت 10 درصد کاهش می یابد. در حال حاضر 24 میلیون واحد دامی معادل 25 درصد دام زنده کشور در اختیار عشایرست و کوچ ییلاقی عشایر از آخر اردیبهشت آغاز و تا آخر تیرماه ادامه دارد که در این فاصله دام مازاد عشایر به بازار عرضه می شود. هم زمان با کوچ عشایر 20 درصد دام آنها که حدود 450 هزار رأس است به بازار می آید که با احتساب هر رأس دام 35 تا 45 کیلوگرم، حدود 18 هزار تن گوشت قرمز درجه یک و کاملاً ارگانیک به بازار عرضه می شود و با عرضه این میزان گوشت دست کم 10 درصد قیمت گوشت قرمز در اردیبهشت و خرداد در سطح کشور کاهش پیدا می کند.»
در همین رابطه مدیر عامل شرکت پشتیبانی امور دام نیز پیش بینی می کند قیمت گوشت قرمز حدود 10 درصد کاهش یابد و می گوید: «دولت برای حمایت از تولید داخلی گوشت برنامه گسترده ای دارد و تا 50 هزارتن گوشت قرمز را خریداری و ذخیره سازی می کند. البته با توجه به شروع فصل گرما و کوچ عشایر به ییلاق ها عرضه دام مازاد عشایر در اردیبهشت و خردادماه انجام می شود و حدود 10 تا 15 درصد عرضه گوشت قرمز کشور نسبت به ماه های گذشته افزایش می یابد. افزایش عرضه و وجود ذخیره مناسب باعث خواهد شد قیمت گوشت قرمز در آینده کاهش یابد.»
از سوی دیگر علی اصغر ملکی مدیر عامل شرکت تعاونی گوشت گوسفندی تأکید می کند در سال جاری افزایش قیمت عرضه گوشت گوسفند نخواهیم داشت و در فصل بهار دام نو به بازار می آید و با کمبود دام هم مواجه نیستیم.»
با اینکه متولیان امر می گویند قیمت گوشت نه تنها گران نمی شود بلکه کاهش خواهد داشت، مصرف کنندگان هنوز تغییر خاصی در قیمت گوشت قرمز مشاهده نکرده اند.
تعدادی از خریداران گوشت به خبرنگار ما می گویند هنوز گوشت گوسفند را بالاتر از قیمت 5400 تومان خریداری می کنند و پس از گرانی های قبل از عید هنوز هم ناگریزند با همان ارقام بالای سال 84 برای خانواده گوشت خریداری کنند.
اقدام دولت برای مقابله با گرانی گوشت
قیمت گوشت قرمز از آذر تا اسفند 84 آن قدر افزایش یافت که رقم افزایش 40 درصدی را هم پشت سر گذاشت و این ارقام آن قدر به خانواده ها فشار آورد که دولت و مجلس بالاخره پادرمیانی کردند و با آیین نامه و مصوبه به کمک مردم آمدند. در تاریخ 27 بهمن بنا به دستور مستقیم دولت صادرات هر گونه دام زنده ممنوع اعلام شد.
همچنین 16 اسفند ماه رییس جمهوری آیین نامه اجرایی قانون مقررات صادرات و واردات را به تأیید رساند که طبق آن سود بازرگانی گوشت گوسفند و گاو یخ زده از 46به 11 درصد و دام زنده (گاو، گوسفند، بز) از 16 به صفر درصد کاهش یافت.
جلوگیری از صادرات دام زنده باعث می شود که موجودی دام و به دنبال آن گوشت قرمز در بازار افزایش یابد و با بالا رفتن میزان عرضه، قیمت ها کاهش یابد. از سوی دیگر آیین نامه مصوب به دولت اجازه می دهد در صورت نیاز بتواند برای تأمین نیاز و کنترل بازار با تعرفه پایین واردات، گوشت یخی و دام زنده وارد کشور کند.
مگر گوشت هم صادر کردیم؟!
جالب است بدانید بخشی از بهترین گوشت های تولیدی داخل کشور به کشورهای حاشیه خلیج فارس صادر می شود که بخشی از این صادرات قانونی و بخش اعظم آن قاچاق است. همچنین شنیده می شود از منطقه کرمانشاه نیز بخشی از گوشت قرمز تولید داخل به خارج فرستاده می شود. این صادرات بدین گونه است که گوشت لوکس گوسفندی ایران به قیمت هر کیلو گرم 2800 تومان به کشورهای حاشیه خلیج فارس فرستاده می شود و در عوض گوشت غیر لوکس استرالیایی به قیمت هر کیو گرم 2282 تومان و گوشت ارزان بوفالو و گوشت های یخی درجه 3 و 4 وارد کشور می شود که بخشی از آنها برای تولید سوسیس و کالباس مصرف می شود.
در کنار صادرات قاچاق گوشت، قاچاقچیان حتی دام زنده ایرانی را به کشورهایی مثل عراق و افغانستان می برند که خروج بره با سن پایین و دام های درجه 1 و 2 خسارت جدی به دامپروری ما می زند و به دنبال آن باعث کمبود گوشت و گرانی خواهد شد. در آمار آمده است که از مرداد تا اسفند ماه 84، یک میلیون و 600 هزار رأس دام به خارج از کشور صادر شده است.
رقم های نجومی در پایان سال 84
نگاهی به قیمت گوشت و افزایش آن در ماه های پایانی می تواند مسأله را روشن تر کند:
گوشت قرمز از آذر تا اسفند با افزایش بی رویه قیمت رو به رو شد و مسئولان در آن زمان به بیان زوایای مختلف بروز این مشکل پرداختند. سید محمد موسوی مدیر عامل اتحادیه فرآورده های گوشتی ایران گفت: «قیمت هر کیلو گوشت گاوی برای تولید کنندگان فرآورده های گوشتی از 2750 تومان در ماه مبارک رمضان به 3850 تومان در ماه بهمن رسید و واردات هر تن گوشت صنعتی از 1800 دلار در سال 83 به 2500 دلار در سال 84 رسید و قیمت دلار هم از 820 به 915 تا 920 تومان افزایش یافت. این در حالی است که قیمت هر کیلوگرم گوشت گاو برای مصرف کننده از 425 به 5200 تومان و قیمت گوشت گوسفندی از 4800 به 6000 تومان افزایش یافت. وی عوامل افزایش بی رویه قیمت را شیوع آنفولانزای مرغی در منطقه به ویژه ایران و تمایل مردم به مصرف گوشت قرمز، صادرات و پشت سرگذاشتن عید قربان عنوان کرد.
رضا قدرتی عضو اتحادیه گوشت گاوی در این رابطه گفت: «گوشت گاوی با استخوان برای قصابان کیلویی 50 تا 100 تومان افزایش قیمت داشته ولی همین گوشت زمانی که به مغازه ها می رسد با قیمت بالاتری به مردم عرضه می شود.
حبیب الله حبیب فرد رییس هیئت مدیره تعاونی گوشت گاو هم اشاره کرد: «به دلیل گرانی گوشت مردم قدرت خرید ندارند. سال 83 هر کیلو گرم گوشت گاو 4200 تومان و سال 84 همین گوشت کیلویی 5000 تومان و بیشتر به فروش رسید. به طور متوسط شاهد افزایش 18 درصدی قیمت گوشت گوسفند و 15 درصدی گوشت گاو در ماه های منتهی به پایان سال 84 بودیم.»
سود این گرانی به جیب چه کسی رفت؟
گویا در این آشفته بازار گوشت سودی به جیب دامپروران و قصابان نمی رود، خانواده ها هم که با خرید گران ضرر می کنند، پس باید دید سودهای کلان سر از کجا در آورده اند؟
شکرعلی دلاوری رییس هیئت مدیره اتحادیه مرکزی دامداران می گوید: «گوشت تازه کش گاو و گوسفند از دامداران حداقل کیلویی 3700 تا 3800 تومان در کل کشور خریده می شود ولی به علت نامناسب بودن شبکه توزیع گوشت، هم مردم گوشت گران می خرند هم دامداران به سودی نمی رسند. در حالی که دلالان و واسطه های بازار گوشت در شهرهای بزرگ بین 30 تا 50 درصد و در شهرهای کوچک 15 تا 20 درصد از قیمت نهایی گوشت را سود می برند و حتی در مواقعی که تولید بیش از مصرف بوده و قیمت گوشت برای دامداران در پایین ترین سطح بوده، باز هم مردم گوشت گران قیمت مصرف می کردند.»
عباس هزاوه نایب رییس اتحادیه گوشت گوسفندی عقیده دارد: «75 درصد گرانی گوشت به خاطر دلالان است. گوشت گوساله در پایین شهر کیلویی 4800 تا 5000 تومان است. ولی در بالای شهر از 5500 تومان به بالاست. بهترین گوشت کشتارگاه به بالای شهر می رود و بدترین آن به پایین شهر. دلالان دام را به انحصار خود در آورده اند و نظارتی بر کار آنها نیست. ما هم زمانی می توانیم ادعا کنیم جلوی افزایش قیمت گوشت را می گیریم که اختیاراتی به ما داده شود.
اتحادیه باید از زمانی که گوسفند از دامدار خریده می شود تا زمانی که به دست مصرف کننده می رسد روی آن نظارت داشته باشد و هر کسی نباید مجوز کشتارگاه داشته باشد.»
محمد ذبیحی فرد رییس اتحادیه گوشت گاوی هم می گوید: « دامدار در حال حاضر خودش دام را توزیع می کند و گوشت به طور غیر مستقیم در بازار با قیمت گزاف به مردم می رسد. 22کشتارگاه در تهران فعال است که برخی خودسرانه کشتار می کنند و برخی هیچ مجوزی از اتحادیه ندارند. اگر متولی گوشت مشخص شود تمام مشکلات حل می شود. قیمت گوشت در مقایسه با درآمد مردم بسیار گران است. گوشت را باید سر سفره تمامی اقشار مردم برسانیم.»
فخر الله جهاندار مدیر عامل اتحادیه مرکزی دامداران ایران در تأیید حضور دلالان در بازار گوشت عنوان می کند: «با وجود گرانی قیمت گوشت برای مصرف کننده، دامداران گوشت تولیدی خود را با ضرر می فروشند. قیمت هر کیلو گوشت تازه گاو 3100 تا 3200 تومان است در حالی که هزینه تولید آن 3400 تومان است و اگر 15 درصد سود متعارف برای دامدار در نظر گرفته شود قیمت یک کیلو گرم گوشت آماده مصرف باید 3900 تومان باشد. تفاوت قیمت تولید کننده تا مصرف کننده که قیمت زیادی است در حال حاضر نصیب دلالان می شود. دلالان دام زنده را به قیمت 1550 تا 1590 تومان و بره زنده نر را هر کیلو گرم 2000 تا 2050 تومان می خرند، در حالی که قیمت گوشت گوسفند در قصابی ها بالای 6000 تومان است. افزایش قیمت گوشت باعث شده حتی برخی تولید کنندگان دام توان خرید گوشت نداشته باشند.»
جالب است بدانید دلالان از میادین گوسفند زنده می خرند و ذخیره می کنند و در مواقع لزوم این دام ها را با افزایش قیمت عرضه می کنند.
کمبود تولید نداریم
یکی از عوامل افزایش قیمت می تواند بالا بودن تقاضا و کم بودن عرضه باشد. در مورد گوشت قرمز هم می توان تصور کرد پایین بودن میزان عرضه باعث نوسان شدید در قیمت آن شده است ولی مسئولان مربوطه این امر را رد می کنند.
سید کاظم صمدی رییس هیئت مدیر اتحادیه گوشت گوسفندی می گوید: « تولید گوسفند در سال 84 بسیار مناسب بود ولی با این حال گوشت گوسفندی با قیمت بالا به دست مصرف کننده رسید.
گفتنی ها...!؟
_ مدیر عامل شرکت تعاونی گوشت گوسفندی عنوان می کند که امسال گوشت گوسفند (لاشه بدون چربی) در شهر کیلویی 4800 تا 4900 تومان به مغازه ها تحویل داده می شود.
_ افزایش قیمت گوشت قرمز گوسفند و گوساله نسبت به سال 83، 3/8 درصد و این رقم در تهران 16 درصد بوده است.
_ اختلاف قیمت گوشت قرمز در تهران با شهرستان های دیگر 1000 تا 2000 تومان در هر کیلو و در انواع مختلف است.
_ در آخرین روزهای سال 84 قیمت گوشتی که به واحدهای صنفی داده شده 4500 تومان بوده، ولی آنها این گوشت را با رقم هایی بالاتر از 5000 تومان به خریدار عرضه کردند.
_ تولید گوشت قرمز ایران در سال به طور میانگین 800 هزار تن است.
_ سرانه مصرف گوشت قرمز برای هر نفر در ایران 5/11 کیلوگرم در سال و همین رقم در ترکیه 38 کیلوگرم برای هر نفر است.
_ عواملی چون شیوع آنفولانزای مرغی در جهان و ایران، صادرات دولتی و قاچاق، فعالیت دلالان و واسطه ها، نداشتن متولی مشخص با قدرت اجرایی، بالا بودن هزینه تولید، ناکارآمدی شبکه توزیع از جمله عوامل افزایش بی رویه و غیر قابل کنترل گوشت قرمز بوده است._ مسئولان و متولیان امر گوشت در تلاشند تا ضمن حفظ قیمت های منطقی برای گوشت قرمز در جهت کاهش 10 درصدی قیمت آن در چند ماه آینده گام بردارند.

بازگشت به فهرست مقالات

پوشاک

2006-05-16T06:32:00.000-07:00

خرید مارک به هر قیمتی

بوسینی یا ایکات

گزارشی از وضعیت خرید پوشاک داخلی و خارجی

سمیرا امیر چخماخی

«چرچیل» بر عکس «میلاد نور»، «قائم» و دیگر بازارچه های شمالی شهر که آخر هفته ها محل گشت و گذار جوانان است همیشه خلوت است. هر کسی که اینجا می آید معمولاً قصد خرید دارد، گو اینکه قیمت ها از هر جای دیگری بیشتر است. برای خرید شلوار به سراغ یک مغازة فروش لباس زنانه در طبقه اول می رویم. چانه که بزنی خوب تخفیف می دهند. چند شلوار جین سرمه ای، مانتو، کیف و تاب ها که بیشتر قهوه ای رنگ هستند در ویترین مغازه جای داده شده. می توانم حدس بزنم که قیمت هیچ کدام از اجناس زیر 30 هزار تومان نیست. دل را به دریا می زنیم و وارد مغازه می شویم این آخرین فرصت است بعد از چند روز رفت و آمد و قیمت پرسیدن و ...
_ خب آقا آخرش چند؟! فقط یک قیمتی بگید که ما هم دست خالی نریم.
ما قیمت آخر را اول گفتیم. خیالتون جمع. نرخی که ما به مشتری می دهیم مطمئنه.
_ ای آقا! همه همینو می گن. من 20 تومان می دم شما هم راضی باشید.
نه خانم باور کنید برامون صرف نداره. 20 هزارتومان از قیمت خرید هم کمتره. فکر می کنید چقدر برای ما سود داره.
_ سود که خیلی داره. حالا شما چقدر قیمت می دین که نه حرف شما باشه نه من.
باور کنید ما یک طوری قیمت می دیم که جای چونه نداشته باشد ولی به خاطر شما و چون مشتری هستید 2 هزار تومان هم کم می کنیم 25 هزار تومان بدهید.
_ به خاطر 2 هزار تومان که این همه چونه نمی زنیم. همان 20 تومان خوب است.
این گفتمان دو نفره و گاهی سه یا چهار نفره که در اصطلاح عامیانه به آن چانه زدن می گویند در هنگام خرید اغلب اجناس و به خصوص پوشاک بسیار به چشم می خورد. البته ماجرا به همین جا ختم نمی شود. گاهی اوقات این گفتمان به مشاجره کشیده می شود، گاهی هم با شوخی و خنده به پایان می رسد. خلاصه اینکه حداقل 20 دقیقه تا نیم ساعت از وقت فروشنده و خریدار صرف چانه زدن بر سر نرخ یک کالا می گذرد.
دیگر هم برای فروشنده و هم خریدار جا افتاده است، نرخی که در ابتدا گفته می شود و یا به شکل اتیکت بر روی کالا چسبانده می شود، نرخ واقعی نیست و بدون چانه زدن هم که خرید غیر ممکن.
البته بحث رد این مورد که چرا ما هنگام خرید این همه وقت صرف چانه زدن می کنیم و اصلاً چرا فروشندگان قیمت اجناس را آن قدر بالا می گویند که حتی گاهی اوقات کار به تخفیف 20 هزار تومان هم می رسد، مقوله ای است که باید در جایگاه خود به بررسی آن پرداخت. اما موضوع دیگری که در مورد خرید کردن و این گفتمان های مشاجره ای دو نفره مطرح است، زمان و مکان و میزان چانه زدن است.
در چه فصل، در چه مغازه ای؟
نمی دانم برای خرید اغلب به کدام منطقه می روید اما حتماً تا به حال متوجه شده اید که نوع خرید، چانه زدن و قیمت ها در هر منطقه و البته در فصول مختلف متفاوت است. می گویند آخر فصل ها، موقع حراجی است. در پایان زمستان می توانی بهترین لباس های زمستانی را با کمترین قیمت ها بخری و اتفاقاً فروشنده ها هم با کمی چانه زدن حسابی تخفیف می دهند و یا اینکه بر و بچه های اسپورت پوش می گویند که «فردوسی» و «چرچیل» و خلاصه آن طرف ها جای چانه زدن است. اصلاً نباید به قیمت هایی که فروشندگان می دهند توجه کرد باید حسابی چانه زد. گاهی اوقات تا 30 یا 40 هزار تومان هم تخفیف می گیرند. ظاهراً در این مناطق فقط باید مراقب اصل بودن جنسی که می خری باشی.
به هر حال بنا به گفته فروشندگان و همچنین خریداران پر و پا قرص پوشاک که هیچ گاه حاضر نیستند از آخرین مدها عقب بمانند، یکی از فصولی که کمی اوضاع به هم می ریزد، فصل بهار است بخصوص یکی دو ماهة بعد از عید.
محمد در خیابان ولیعصر فروشنده یک مانتو فروشی است. او می گوید: «ظاهر بازار این طور نشان می دهد که قبل از عید زمان خرید است و ما بیشترین سود را در آن زمان به دست می آوریم. البته این درست است اما مشکل اینجاست که یک سری از مشتری ها به همین دلیل تصمیم می گیرند بعد از عید خرید کنند، چون فکر می کنند اوج خرید به پایان رسیده و ما می توانیم با نصف قیمت پیش از عید اجناس را به آنها بفروشیم. اما مسئله اینجاست که ما تازه بعد از عید یک سری از مانتوهای به روز و جدید تابستانی را می آوریم و اتفاقاً بهترین زمان فروش مانتوی تابستانی نیز در همین فصل است و نمی توان آن طور که مشتری توقع دارد قیمت ها را پایین آورد.
البته ظاهراً اوضاع فروش مانتو با کیف و کفش کمی متفاوت است چون این روزها تقریباً همة مغازه های فروش کیف و کفش در میدان ولیعصر حراج گذاشته اند. یکی از این فروشندگان که تمایل چندانی هم به صحبت در مورد حراج ندارد، می گوید: «اگر کمی دقت کنید متوجه می شوید، کفش ها و کیف هایی که مربوط به مد امسال هستند جزو حراج محسوب نمی شوند. حراجی مربوط به کفش های تابستانی مد سال گذشته است که ما سودش را همان پارسال کرده ایم. این حراج اولاً باعث می شود کفش های سال گذشته را بفروشیم چون هنوز امسال در بین مشتری ها کاملاً جا نیفتاده است. در ضمن به

این بهانه مشتری وارد مغازه می شود و شاید از کیف یا کفشی که جزء حراج نیست خوشش بیاید و بالاخره همان را بخرد!»
همه جا میدان ولیعصر نیست
البته شرایط میدان ولیعصر و حضور خریداران در همة فصول سال کمی با دیگر مراکز خرید تهران متفاوت است. فروشنده ای که در یکی از بازارچه های ونک، اتفاقاً برچسب حراج بر شیشه مغازه اش نصب شده، می گوید: «می دانید من اصلاً نمی توانم بگویم بهترین فصل فروش پوشاک چه زمانی است. البته همیشه قبل از عید پاساژ خیلی شلوغ است اما همه مشتری نیستند. درست مثل آخر هفته ها که خیلی ها فقط برای گردش به اینجا می آیند نه خرید. بنابر این حراجی که من می زنم با حراج میدان ولیعصر کاملاً متفاوت است. من نمی توانم هر جنسی را در اینجا به مشتری بدهم، حتی با نام حراجی، چون مشتری هایم خاص هستند و بیشتر تابع مد. شما می توانید اجناس مغازة من را با یکی از حراجی های میدان ولیعصر مقایسه کنید. آنها چون از همة مناطق شهر و عامة مردم مشتری دارند هر جنسی را که در مغازه بگذارند به فروش می رود، اما در مورد ما اینطور نیست. ما حتماً باید اجناس مارک دار داشته باشیم. تازه یک چیز را هم فراموش نکنید. البته این بین خودمان بماند ولی اگر من همان جنس میدان ولیعصر را در مغازه ام با همان قیمت بگذارم هیچکس به سراغش نمی آید اما زمانی که قیمت بالاتری برای آن در نظر بگیرم، همه فکر می کنند یک فرقی با جنس ولیعصر دارد و ترجیح می دهند جنس بهتر را بخرند. این را هم به حساب بدجنسی ما نگذارید. تقصیر مشتری هاست و تفکری که در بین آنها جا افتاده است.»
ظاهراً بیشتر مشکلات و مسائلی که در مورد خرید پوشاک وجود دارد به نوع تفکر و سلیقة خریدارن باز می گردد. البته همین نگرش نیز یکی از دلایل اصلی از رونق افتادن کارگاه های نساجی ایران و ورشکستگی تولید کنندگان داخلی است، گو اینکه ایرانیان یکی از اولین مللی بودند که از دانش فنی نساجی آگاهی یافتند و طی سالیان دراز آن را تکمیل کردند و تا قبل از انقلاب صنعتی اروپا منسوجات ایران بازار گسترده ای داشت. البته نمی توان فرسودگی ماشین آلات، گرانی مواد اولیه، واردات بی رویه اجناس قاچاق، ورود محصولات تقلبی به بازار و عدم مدیریت صحیح را در توقف چرخ این صنعت و رکود بازار نادیده گرفت و فراموش کرد.
خرید مارک به هر قمیت
به هر حال اگر بخواهیم خودمانی تر صحبت کنیم، آن چیزی که در سال های اخیر بین ما جوان ها جا افتاده است خرید «مارک» است. گاهی اوقات حتی فراموش می کنیم به جنس یا مدل لباس توجه کنیم و در این میان ناگفته نماند که نمایندگی های فروش اجناس خارجی بیشترین سود را می برند.
گلایل 25 ساله است. او که در یکی از فروشگاه های بوسینی مشغول زیر و رو کردن اجناس است می گوید: «شما نمی توانید بگویید شلوار جین ایرانی با شلوار جین بوسینی یکی است. البته شاید بتوان گفت که شلواری که در فروشگاه آرین جین فروخته می شود تقریباً همین کیفیت را دارد، اما مسئله این است که قیمت شلوارهای آرین جین گاهی از شلوارهای بوسینی و لیوایز و ... گران تر است و من اگر قرار باشد این همه پول بدهم ترجیح می دهم از نمایندگی های خارجی خرید کنم. حداقل می گویم از بوسینی خرید کرده ام و خب خودتان که می دانید، کلاس این خرید خیلی متفاوت است!!»
این همان مسئله ایست که در بخشی از گفتگوهایمان با مدیر عامل «ایکات» در موردش به بحث نشستیم. مدیر عامل ایکات ضمن اشاره به اینکه قیمت کت و شلوارهایی که در نمایندگی ایکات به فروش می رسد بین 100 تا 240 هزار تومان است، می گوید: «گروهی از مردم می گویند محصولات ما گران است، آنها هیچ گاه از ایکات خرید نکرده اند. خیلی از آنها با قیمت های بسیار بالاتر از فروشگاه های دیگر خرید می کنند حال آنکه هیچگاه آن اجناس کیفیت «ایکات» را ندارند.»
مدیر عامل ایکات ضمن اینکه معتقد است شرکت «ایکات» تنها فروشنده و تولید کنندة لباس نیست بلکه طراح مد و یکی از ارکان فرهنگ سازی است، می گوید: «همة «مواد اولیه» ما از خارج وارد می شود. حتی مارک ایکات در ترکیه بافته می شود و در 52 هفته سال هر هفته یک طرح جدید از سوی ایکات به بازار عرضه می شود. گاهی اوقات در هفته دو طرح نیز عرضه می کنیم.
او ادامه می دهد: « استانداردها برای ما خیلی مهم است و حاضر نیستیم تنها برای فروش اجناسمان از آنها بگذریم. البته همة اقشار جامعه، کارمندان، دانشجویان، پزشکان و ... در بازار هدف ما هستند و ما به طور کلی افراد بین 20 تا 35 سال را در بازار هدف خود در نظر گرفته ایم.
به هر حال به گفتة مدیر عامل ایکات که البته علاقه ای به افشای نام خود نیز ندارد پوشاکی که در فروشگاه های ایکات فروخته می شود با بهترین کیفیت و بیشترین امکانات نظیر خدمات پس از فروش مادام العمر در اختیار فروشندگان قرار می گیرد اما چطور است که با وجود نام «ایکات» و دیگر فروشگاه های ایرانی پر آوازه باز هم عده ای حاضرند حتی با قیمت بالاتر و کیفیت پایین تر، پوشاک با مارک خارجی خریداری کنند.
شاید یکی از دلایل این امر تجمع فروشگاه های این تولید کنندگان در مناطق بالایی شهر باشد. «ایکات» البته شعبه ای در فرودگاه دارد که از سال 74 تاکنون به صورت 24 ساعته خدمات رسانی می کند، اما گذشته از این شعبه باقی فروشگاه ها در مناطق بالایی نظیر میرداماد، پاسداران، ...است.
مدیر عامل ایکات در این باره می گوید: «هزینة باز کردن یک مغازه بر اساس استانداردها بسیار بالا است. ما حتی فروشندگانمان را برای برخورد با مشتری آموزش می دهیم. اما در برخی از مناطق شلوغ تنها درصد کمی از افراد جامعه می توانند از ما خرید کنند و به همین دلیل ایجاد فروشگاه در آن مناطق تنها ضرر رسان است. مطمئناً جایی که پیراهن 3 هزار تومانی فروخته می شود، عدة کمی حاضر به خرید پیراهن 31 هزار تومانی «ایکات» هستند، بنابر این تأسیس فروشگاه در چنین مکانی بیهوده است.»
به هر جهت این طور که از ظواهر امر پیداست تولید کنندگانی مانند هاکوپیان، ایکات و ... معمولاً دچار زیان نمی شوند. مدیر عامل ایکات می گوید: «ما تنها در ماه های محرم و صفر افت فروش داریم. در زمستان ممکن است خرید کمتر باشد اما قیمت اقلام بالاتر است. در تابستان فروش بهتر است و به طور کلی در 6 ماهة اول سال فروش بیشتر است ولی در مورد فروش فوق العاده باید بگویم که این پیام ازدهة 60 در ذهن مردم مانده، تا سطح قیمت ها پایین بیاید و عدة بیشتری بتوانند از ما خرید کنند.»
زیاد هم مطمئن نباشید
اگر بخواهیم در مقابل کیفیت تولید کنندگان داخلی از کیفیت نمایندگی های اجناس مارک دار خارجی بگوییم و مقایسه ای داشته باشیم، برای بررسی این طرز تفکر که با وجود یکسانی قیمت ها خرید از نمایندگی های خارجی بهتر از تولید کنندگان داخلی است ذکر چند واقعیت جالب به نظر می رسد.
نمی دانم چرا در چند روزة اخیر هر چه سراغ مدیر عامل نمایندگی مرکزی بوسینی در تهران را از خانم منشی که شماره اش را از 118 به دست آورده بودم می گرفتم، خانم یا می گفت مدیر عامل مسافرت است یا فردا زنگ بزن و ... فکر نمی کردم با مدیر عامل بوسینی صحبت کردن هم این قدر نیاز به رفت و آمد داشته باشد، اما سری که به میدان محسنی زدم تا حدودی متوجه شدم که اوضاع از چه قرار ست. نمایندگی های بوسینی را در دو طرف میدان محسنی حتماً دیده اید که اتفاقاً فونت بوسینی را در دو شکل متفاوت بر سر در مغازه ها نصب کرده اند. از فروشنده های هر کدام از این در نمایندگی که در مورد تفاوت اجناسشان با مغازة پایینی سوال کنید، فروشنده معتقد است که مغازة مقابل اجناسش چینی است، در صورتی که اجناس فروشگاه آنها اصل است و خلاصه اینکه با کمی تحقیق بیشتر معلوم می شود که دلیل اصلی این تضاد وجود دو نمایندگی مرکزی متفاوت است که ظاهراً هر دو اجناس بوسینی را به ایران وارد می کنند و معلوم نیست کدام یک اصل ماجرا را می گوید و جنس های حقیقی را وارد می کند.
اما در مورد «زارا» که خیلی از ما علاقة زیادی به خرید اجناسش داریم، باید بگوییم که هیچ کدام از مغازه هایی که بر سر در آنها مارک «زارا» نصب شده که نشان دهندة نمایندگی «زارا» است، در حقیقت نمایندگی نیستند. یک مغازة معمولی البته با دکورهای خاص که گاهی اوقات اجناس «زارا» را نیز به صورت قاچاقی و از دبی وارد می کنند هستند، چرا که اصلاً به گفتة یکی از فروشندگان همین مغازه ها شرکت «زارا» اجناسش را به کشورهای جهان سوم نمی فروشد و اتفاقاً به گفتة فروشندة دیگری در برج «آرین» واقع در میرداماد، چون «زارا» یک نام اسرائیلی است و اصلاً این کارخانه متعلق به یک یهودی است اجناس «زارا» نمی تواند وارد ایران شود.
در مورد نمایندگی های «مسترپیچ و خانم لمن» البته نمی توانیم از غیر اصل بودنش زیاد صحبت کنیم، اما ما که به هر کدام از نمایندگی ها چه در پاسداران، چه در ایران زمین و ... سر زدیم مشخص نشد که نمایندگی مرکزی آن کجاست.
به هر حال آنچه مسلم است ما قصد نداشتیم و نداریم که مردم به خصوص جوانان را که البته خواهی نخواهی خودمان هم جزء آنها هستیم از خرید کردن در نمایندگی های خارجی منع کنیم و نمی توانیم هم بگوییم که کیفیت خیلی از این اجناس و حتی زیبایی آن به مراتب بهتر از اجناس ایرانی است. اما آنچه مد نظر بوده است سر زدن به این نمایندگی ها و مطمئن شدن از مکان تولید جنسی است که ما بهای سنگینی بابت خرید آن می پردازیم درحالی که کیفیت و زیبایی بسیاری از اجناس داخلی دست کمی از این لباس ها و کیف و کفش های مارک دار ندارد.به هر حال بهتر است نه زیاد به حراجی های آخر فصل و تصوراتمان از وضعیت بازار مطمئن باشیم و نه به نمایندگی ها و اجناس خارجی. بهتر آنکه بیش از هر چیز به چشم ها و عقل خودمان رجوع کنیم و حالا که قصد پرداخت پولی را داریم که با زحمت زیاد به دست آمده حداقل وقت بیشتری برای خرید صرف کنیم هر چند که خیلی سخت باشد.

بازگشت به فهرست مقالات

گفت و گو

2006-05-16T06:23:00.000-07:00

گفت و گو با سپیده خرم مدیر یکی از شعب نمایندگی بیمه البرز

بیمه و زلزله

مهیا صادقی

عملکرد بیمه چه فوائدی برای مردم کوچه و بازار دارد؟
واقعیت این است که بیمه فواید بسیاری را در بر دارد که با اهمیت ترین آنها ایجاد آسودگی خیال و آرامش خاطر برای افراد بیمه گذار است؛ برای مثال، اگر در اثر حادثه ای، خسارتی به ملک یا وسایل داخل ملک و یا حتی افرادی که در ملک حضور دارند وارد شود، می توان از طریق بیمه تا حدود بسیار زیادی جبران خسارت کرد.
به نظر شما جایگاه بیمه البرز در میان رقبا کجاست؟
شرکت بیمه البرز در سال 1383 موفق به اخذ گواهینامهISO2000 در سیستم مدیریت کیفیت شده است و شرکت بیمه البرز در سال 1383بیمه البرز مقام اول را در جلب رضایت مشتری در بین سایر شرکت های بیمه در سراسر کشور کسب کرده است.
مگر طرفین قرارداد شما با سایر بیمه ها فرق می کنند؟ رمز موفقیت تان چیست؟
شرکت بیمه البرز از کارکنان و نمایندگان و کارگزاران تشکیل شده است که در واقع نمایندگان کار فروش بیمه نامه را انجام می دهند و تمامی اقشار جامعه با مشاغل متفاوت اعم از پزشکان، فرهنگیان، کارمندان، افراد خانه دار کارگران، تاجران و حتی دانش آموزان می توانند با بیمه سر و کار داشته باشند و چون در ساختار کلی بیمه، آنقدر بیمه های متفاوت سرمایه ـ ذخایر و اندوخته های کافی، بدنه کارشناسی مشخص و حرفه ای، سرعت و دقت در ارزیابی و پرداخت خسارت، از شاخص های توانگری و وجود مشتریان وفادار و قدیمی، ارتباط گسترده با بازار جهانی و ... را می توان از رموز موفقیت یک شرکت بیمه دانست. وجود دارد که افراد می توانند با توجه به موقعیت های شغلی و حرفه ای خود، انتخاب کنند.

نحوة اطلاع رسانی شما به مشترکین چگونه است؟
نحوة اطلاع رسانی ما به مشترکین مان از طرق متفاوت مانند: تلفن، نامه برای تمدید بیمه نامه و یا حتی از طریق مراجعه حضوری و ارائه بروشورهای مختلف نیز می تواند باشد. که در این بین، تبلیغات رسانه ای رادیو، تلویزیون و یا حتی روزنامه نقش بسیار مهمی را ایفا می کنند.
رضایت مشتری برای شما چیست؟ و نگاه شما به رضایتمندی مشترکان چگونه است؟
در واقع ما سعی داریم با افراد به نحوی برخورد کنیم که بتوانیم آن افراد را در سال های آینده هم برای تمدید بیمه در نظر داشته باشیم، برای مثال بیمة شخص ثالث یا بیمه های آتش سوزی هر سال احتیاج به تمدید دارد و در واقع باید عملکرد و خدمات ما به نحوی باشد که بیمه گذار رضایتش جلب شود و علاوه بر آنکه در سال های آینده به طور مجدد باز هم با ما همکاری دارد، باعث معرفی بیمه البرز به سایر افراد نیز بشود.
تفاوت های صنعت بیمه در ایران با سایر کشورها چیست و این تفاوت چه جنبه هایی دارد؟
در ایران، بسیاری از افراد، اطلاعات کمی نسبت به بیمه دارند، و بازارها بیشتر بازاری بالقوه هستند تا بالفعل. یعنی برای مثال افراد فکر می کنند که در قبال بیمة آتش سوزی یا بیمة حوادث باید مبلغ زیادی را به بیمه پرداخت کنند، در صورتی که اینطور نیست و به طور فرض افراد می توانند در قبال 2000 هزار تومان تعهد، یک میلیون تومان برای مدت یک سال، از ما خریداری کنند.
یکی از پدیده هایی که این روزها نگرانی خیلی خانواده ها را در پی داشته است و در استان های مختلف کشور اتفاق افتاده است زلزله می باشد و من فکر می کنم که جزء یکی از اساسی ترین شاخه های بیمه باشد که هر کدام از ما باید به آن توجه کنیم. راجع به چگونگی عملکرد و نحوة کارایی آن برای ما بگویید؟
بیمة زلزله با توجه به کیفیت مصالح به کاربرده شده در ساختمان با فرض اسکلت فلزی، تبدیل و ... منطقه ای که ساختمان در آن قرار دارد قیمت های متفاوتی دارد. برای مثال قیمت بیمه آتش سوزی برای ساختمانی که در یکی از خیابان های اصلی قرار دارد، بسیار پایین تر از قیمت همان بیمه برای ساختمانی در محدودة بازار می باشد و این به دلیل آن است که احتمال بروز خطر و سرایت حریق به ساختمان های دیگر در محدودة بازار بسیار بیشتر است.
انواع بیمه هایی را که سازمان بیمة البرز تحت پوشش خود دارد را نام ببرید؟
بیمه های بسیاری وجود دارد از جمله: بیمة آتش سوزی که شامل تمامی واحدهای مسکونی، صنعتی و غیر صنعتی می باشد بیمه های باربری اعم از باربری وارداتی، صادراتی، داخلی. ـ بیمه های مهندسی، بیمه های مخصوص و بیمه های مسئولیت داریم، که بیمه های مسئولیت شامل مسئولیت حرفه ای پزشکان، پیراپزشکان، کارفرمایان در قبال کارکنان، بیمة مسئولیت مالکین آسانسور، بیمه مسئولیت ناشی از آتش سوزی و بیمة مسئولیت مدنی صاحبان مجموعه های ورزشی می شود.
ـ بیمه خودرو که شامل بیمة بدنة ثالث خودرو می شود. بیمه های اشخاص داریم که شامل بیمة عمر، بیمه تشکیل سرمایه، بیمة حوادث که شامل حوادث گروهی، حوادث خانواده و حوادث انفرادی، بیمة درمان می شود و ...
بیمه بازنشستگی چیست؟ این بیمه برای خانواده ها لازم است؟
بیمه های بازنشستگی ما شامل افرادی می باشد که دارای بیمة تشکیل سرمایه باشند که این افراد به مدت 5 سال هر ماه، مبلغی را به بیمه پرداخت می کنند و بعد از 5 سال این پول را با سودش دریافت می کنند که این پول را می توانند خرج بازنشستگی، جهیزیه، یا دانشگاه و ... کنند.
در بین انواع مختلف بیمه شما چه طرح جدیدی برای مردم و خانواده ها در نظر گرفته اید؟
طرح جدیدی است به نام بیمة جامع خانوار، که این طرح 2 ـ 3 ماه است که در بیمة البرز فروخته می شود و به این صورت می باشد که افراد داخل منزل در قبال فوت و نقص عضو و هزینة پزشکی شان در اثر آتش سوزی یا انفجار و نیز ساختمان و اثاثیة آنها در اثر آتش سوزی، صاعقه، زلزله و سرقت پوشش بیمه ای دارند و همچنین مسئولیت افراد نسبت به سرایت آتش سوزی به خانه های مجاور نیز تحت پوشش قرار دارد. همچنین اجارة محل اقامت خانواده بیمه گذار، یعنی وقتی که زلزله یا آتش سوزی پیش بیاید و آن منزل دیگر قابل سکونت نباشد در کل این هفت موردی است که در طرح بیمه جامع خانوار وجود دارد که در چهار دفترچه مختلف با تعهدات متفاوت صادر می شود و حق بیمة آن نیز از 600/14 تومان شروع و تا 500/43 تومان ادامه دارد.
آیا افراد برای مواقع بخصوص یا مدت های بسیار کوتاه نیز می توانند خود را تحت پوشش بیمه های مختلف درآورند؟
بله، برای مثال در مورد بیمه آتش سوزی افراد می توانند 2 روزه و 5 روزه، 10 روزه خود را بیمه کنند، یا در بیمة بدنة ماشین، افراد می توانند به صورت روزشمار برای مثال 15 روز تعطیلات عید، که ممکن است به سفر بروند، ماشین خود را بیمه کنند. و یا حتی در مشاغل مختلف، دارندگان غرفه در نمایشگاه ها، می توانند در مدت زمان برپایی نمایشگاه، غرفة خود را بیمة آتش سوزی کنند و یا در بیمة حوادث، افرادی که بخواهند به سفر بروند می توانند خود را یک ماهه یا 2 ماهه بیمه کنند. و در بیمة بدنة ماشین هم به دلیل آنکه این بیمه به نام شخص صادر می شود افراد می توانند پس از فروش اتومبیل خود، حق بیمه ای را که برای ماشین قبلی پرداخت کرده بودند را به ماشین جدیدشان منتقل کنند، یعنی هیچ پولی در بیمه سوخت نمی شود.
چه شاخه ای از بیمه وجود دارد که برای تمامی افراد به صورت اجباری باشد؟
مثلاً بیمه شخص ثالث از جمله انواع بیمه می باشد که برای تمامی افراد به صورت اجباری وجود دارد.
شما چه مشکلاتی در کارتان دارید؟
از تمامی افراد بیمه گذار تقاضا می کنیم که حق بیمة خود را به موقع به مراکز مربوط پرداخت کنند تا بتوانند به موقع نیز خسارت بگیرند. همچنین از سازمان بیمه خواستاریم که برای نمایندگان خود، حقوق ثابتی را در نظر بگیرد. و تقاضای دیگری که از بیمه البرز داریم این است که بیمة تشکیل سرمایه به صورت دفترچه ای باشد، تا افراد زمانی که می خواهند قسط های ماهیانه شان را پرداخت کنند، به مشکل برخورد نکنند و اگر این دفترچه ها تهیه شود افراد خیلی راحت تر می توانند کارهای اقساط بیمه تشکیل سرمایه شان را انجام دهند و جلوی بسیاری از ابهامات گرفته می شود.
حرف آخر شما چیست؟
پیشنهادمان به مردم این است که بیشتر به فکر بیمه باشند، از این بابت که مزایای بیمه را تنها زمانی که به خسارت برخورد کنند حس خواهند کرد و در درجه اول به فکر بیمه خود و سپس به فکر بیمه اموالشان می افتند. برای مثال بعضی از مردم بیمة آتش سوزی را انجام نمی دهند، چون می گویند ما کپسول آتش نشانی داریم. در صورتی که کپسول آتش نشانی و بیمه آتش سوزی در واقع مکمل هم هستند و کپسول آتش نشانی در واقع از وسعت آتش جلوگیری می کند ولی خسارتی را پرداخت نمی کند.با آرزوی اینکه تمایل افراد برای بیمه کردن افزایش یابد و ما هم ... بتوانیم تا حدودی در جهت جبران خسارت و پیشرفت کشورمان ایران گامی برداشته باشیم.

بازگشت به فهرست مقالات

ورزش

2006-05-16T06:17:00.000-07:00

تاریخچه دستمزد فوتبالیست ها

نادر رضی

دستمزد گرفتن در ورزش فوتبال مانند تمام مشاغل دیگر از زمان شکل گیری فوتبال در مورد این ورزش وجود داشته و همیشه به چشم یک مکمل به آن نگاه می شده. البته در زمان قدیم و سال های اولیه شکل گیری این ورزش در کشور ما این مسئله تا به این حد وسیع نبوده و قیمت های بازیکنان مانند این روزها سر به فلک نمی کشیده، ولی هر چند جزئی بوده و بابت نقل و انتقال یک بازیکن هزینه ای به عنوان دستمزد بازیکن برای باشگاه به همراه داشته در هر حالت باید توجه داشته باشیم که یک فوتبالیست معمولاً به فوتبال به عنوان یک شغل نگاه می کند و باید هزینه های زندگی خود را از این راه و دستمزدهایی که به آن اختصاص داده می شود به دست آورد و امرار معاش کند.
وضعیت فعلی دستمزدها در باشگاه های درجه یک و دو
در لیگ برتر کشور ما از زمانی که لیگ از جام آزادگان به این نام تغییر اسم داد، تمام تیم ها سعی کردند حالا که لیگ حرفه ای شده آنها هم به سبک حرفه ای کار کنند و مانند تمام لیگ های حرفه ای دنیا باشگاه هم تغییراتی در روند حرکتی خود داشته باشد و به نوعی آنها هم حرفه ای شوند. در این راستا بیشتر بازیکنان کشور ما حرفه ای شدن را در گرو پرداخت هزینه های آنچنانی به بازیکن می دانند.
در کشور ما بالاترین مبلغ قرار داد که در سطح لیگ برتر کشور منعقد شده مربوط به علی دایی کاپیتان تیم ملی کشورمان است، در زمانی که او به تیم پرسپولیس در فصل 83 ـ 82 منتقل شد و با مبلغی برابر با 012 میلیون تومان برای یک فصل پیراهن پرسپولیس را بر تن کرد، درحالی که یک بازیکن دیگر در تیم پرسپولیس برای 3 فصل بازی چنین مبلغی را دریافت کرد و این مسئله باعث ناراحتی بسیاری از بازیکنان پرسپولیس شد.
از طرفی تیم هایی مانند فجر سپاسی شیراز، شموشک نوشهر، ملوان و ... که شاید تمام قراردادهای بازیکنان آنها برای یک فصل به اندازه قرارداد یک بازیکن تیم های بزرگ مانند استقلال و پرسپولیس باشد، معمولاً در لیگ برتر کشور به علت جوانی و انگیزه بالا مانع کسب پیروزی تیم های میلیاردی استقلال و پرسپولیس می شوند.
در لیگ کشور معمولاً قراردادهای بیشتر بازیکنان بین 30 تا 40 میلیون برای یک فصل می باشد در حالی که لیگ مکانی شده برای بازیکنانی که یا فوتبال آنها به اتمام رسیده یا قابلیت بازی در تیم های لیگ برتر را ندارند. مانند خیلی از بازیکنان که می آیند در لیگ یک و در کنار بسیاری از جوانان به فوتبال خود ادامه می دهند و هم به نسبت به اندازه همین بازیکنان جوان و در مواقعی حتی بیشتر و خیلی بیشتر مبالغ قرارداد خود را بالا می برند. بازیکنان زیادی هم هستند که برای بالا بردن سطح قرارداد خود قید حضور در لیگ برتر را زده و با بازاریابی های خاص خود به لیگ یک آمده و قرار دادهای آنچنانی می گیرند.
ارزیابی مشکلات مالیاتی و عدم اطلاع رسانی صحیح در مورد قراردادها
از زمانی که لیگ کشور حرفه ای شده و البته فقط اسمش حرفه ای شده، مالیات هم به قرارداد بازیکنان اضافه شده و هر بازیکنی در حد قرارداد خود باید مالیاتی به دولت پرداخت کند که اوائل به طور جدی پیگیری نمی شد ولی 2 سالی است که شدیداً بر روی پرداخت مالیات بازیکنان زوم شده. این در حالی است که بعضی از بازیکنان از مبلغ مالیات نسبت به سایر بازیکنان بسیار راضی و بعضی از بازیکنان بسیار ناراحت هستند و به نظر می آید تعیین مبلغ مالیات بازیکنان تا حد زیادی سلیقه ای می باشد. این امر باعث شده که بازیکنان در قراردادهایی که با باشگاه در فدراسیون بسته می شود مبالغی غیر از آنچه در قرارداد داخلی با باشگاه آمده را بیاورند و از آن طرف اطلاع رسانی دقیقی هم از مبلغ قرارداد بازیکنان در سطح نشریات و رادیو و تلویزیون به گوش مردم نرسد، در حالی که خیلی از باشگاه های معتبر جهان شفاف سازی و اطلاع رسانی دقیق را یکی از کارهای مهم باشگاه می دانند و خود را موظف به انجام چنین کاری می دانند و همین مورد سطح کیفی باشگاه های ما را از دیگر باشگاه های جهان بسیار دور کرده است.
مشکلات مالی فعلی باشگاه ها
باشگاه های ایران در حال حاضر با مشکلات مالی بسیاری دست و پنجه نرم می کنند و این مورد هم به خاطر این است که باشگاه ها بیشتر به صورت خصوصی اداره می شوند و در اختیار نهاد و سازمانی نیستند.
باشگاهی مانند سایپا که در اختیار شرکت خودروسازی سایپا می باشد از نظر مالی بسیار بهتر از باشگاهی مانند شموشک نوشهر می باشد که به طور خصوصی و از طرف شخص اداره می شود. البته در مورد اداره باشگاه به صورت خصوصی باشگاه استقلال اهواز جزء معدود باشگاه هایی است که در عین خصوصی بودن از وضعیت مالی بسیار خوبی برخوردار است و به خاطر همین هم از مربیان بسیار در دوره آخر لیگ برتر استفاده کرد و از بازیکنان خوبی سود برد که دلیل آن هم وضعیت مالی خوب شفیع زاده مدیر عامل متمول باشگاه می باشد که تحول بسیاری در سطح باشگاه داری خصوصی ایجاد کرد و نیز می توان به تیم استقلال تهران اشاره کرد که قبل از اینکه زیر نظر وزارت رفاه برود مشکلات مالی بسیاری داشته ولی از وقتی که به وزارت رفاه اختصاص داده شد روزنه های مرفه بودن در این تیم در حال شکل گیری می باشد.
مشکلات باشگاه ها با اسپانسر
مشکلات باشگاه با اسپانسر هم معمولاً به تیم های خصوصی بر می گردد و اینکه باشگاه باید مقداری از هزینه های گزاف تیم داری را از راه جذب اسپانسر انجام دهد و اسپانسر برای تیم تهیه کند تا بتواند باری از دوش مدیر عامل و باشگاه بردارد. در این راستا در باشگاه ها معمولاً دیده شده مدیر عاملی که نسبت به جذب اسپانسر تیم موفق بوده در سطح تیم داری و هزینه های دیگر مانند ترانسفر بازیکن هم توانسته موفق باشد و هزینه های مورد نیاز باشگاه را تأمین نماید. البته در کشور ما این طرز فکر جا افتاده که کاری به محصول تولیدی شرکت ندارند و معمولاً هر شرکتی که پول بیشتری بدهد با کمال میل محصول شرکت را بر روی پیراهن تیم تبلیغ می کنند.
درآمد باشگاه از راه ترانسفر بازیکن
درآمد باشگاه از راه ترانسفر بازیکن بیشتر متوجه تیم های تهرانی می شود، از جمله آن استقلال و پرسپولیس و پاس هستند که امید زیادی به ترانسفر بازیکن خود دارند و اینکه بتوانند از این راه پولی را به حساب باشگاه تزریق نمایند. مانند علی کریمی و مهدی مهدوی کیا از تیم پرسپولیس، علی سامره و فرهاد مجیدی از تیم استقلال و جواد نکو نام و وحید هاشمیان از تیم پاس. فقط رحمان رضایی از تیم ذوب آهن توانسته با ترانسفرش به مسینا ایتالیا پولی را به باشگاه برساند، پس ناخودآگاه این مورد از تیم های شهرستانی خارج شده و به تیم های تهرانی وصل می شود. این برای فوتبال ما که یک فوتبال جهانی است جای تأسف دارد که تیم های خارجی تمام ذهن خود را فقط به تیم های تهرانی معطوف می کنند.
ورود دلال ها به سطح فوتبال کشور
بیشتر فوتبالیست های جهان از وجود یک مدیر برنامه برای فراهم کردن کارهای باشگاهی و معمولاً شخصی خود استفاده می کنند که بیشتر نقش کانال بین باشگاه ها و بازیکن را ایفا می کند، اما این مدیر برنامه در کشور ما تبدیل به دلال و بازاریاب بازیکن شده. این دلال از رابطه خوب خود با باشگاه و مربی استفاده کرده و بازیکن را حتی در مواردی به صورت اجباری به تیم تحمیل می کند و مبلغی را از روی قرار داد او که مبلغ قابل توجهی هم است برای خود بر می دارد که این قضیه ضربات آنچنانی به فوتبال کشور وارد می کند و بیشتر بازیکنان هم راضی به وجود دلال برای خود می باشند تا بتوانند در تیم های لیگ و حتی لیگ برتر حضور یابند. در هر صورت از طرف آقای علی آبادی (رئیس سازمان تربیت بدنی) اعلام شده که با این دلال ها مبارزه می شود که امیدواریم این طور باشد و آقای علی آبادی قدرت چنین کاری را داشته باشد.
ورود بازیکن خارجی و هزینه های آنچنانیبازیکنان خارجی که تا به حال در سطح فوتبال کشور ما بازی کرده اند تا به حال هیچ کدام به جز آرمناک پتروسیان نتوانسته اند آن طور که باید و شاید انتظارات را برآورده کنند. در عین حال که هزینه های آنچنانی برای به خدمت گرفتن آنها صرف می شود و معمولاً بازیکنانی هستند که بدون تیم مانده اند و برای بازی در لیگ ما به ایران می آیند تا هم به قولی پولی به جیب زده باشند و هم بازی در یک تیم ایرانی را تجربه کنند که خود هم فال است و هم تماشا. از جمله آن می توان به آخالایا بازیکن گرجستانی استقلال و رافائل در تیم پرسپولیس اشاره کرد که باشگاه می توانسته حتی با مقداری کمتر از مقدار قرارداد آنها بازیکنان خوب ایرانی را جذب کند و از استعداد ناب ایرانی استفاده کند.

بازگشت به فهرست مقالات

دخل و خرج

2006-05-16T05:58:00.000-07:00

تاریخ پیدایش ایالات متحده

همان طور که در قسمت ابتدایی مطلب اشاره رفت، اروپاییان به قصد آنکه سرزمین جدیدی برای زندگی بهتر و فرار از وضعیت نامطلوب حاکم بر قاره خود که نشأت گرفته از دوران طولانی قرون وسطی که سرتاسر آن قاره را در سیاهی جهل و نادانی و عقب ماندگی فرو برده بود پیدا کنند، به این قاره کوچ کردند. همچنین درگیری های بزرگ مذهبی، وجود داشت که نمونه های وحشتناکی از قتل عام های گسترده را خصوصاً در ایرلند و اسپانیا در پی داشت. در اولی پروتستان های انگلیسی، کاتولیک های ایرلندی را از دم تیغ گذراندند و در دومی پادشاه اسپانیا که خود را وام دار مذهب کاتولیک و حامی پاپ می دانست به تصفیه گستردة افرادی که مذاهب دیگر داشتند دست زد. در چنین فضایی بود که جرقه هایی مبنی بر یافتن سرزمین جدیدی برای یک زندگی راحت تر در اذهان بسیاری از اروپاییان زده شد. در کنار این عامل عوامل دیگری را نیز می توان نام برد؛ از جمله رقابت بسیار فشرده و شدیدی که میان قدرت ها و دولت های مسلط آن زمان اروپا، میان امپراطوری های بزرگ و کوچک اروپایی برای یافتن و اشغال سرزمین های تازه به منظور کسب و استحصال منابع جدید و ثروت وجود داشت.
همچنین می توان رشد علوم مختلف را هم از دیگر عوامل دانست. بدین شکل بود که این سرزمین جدید کشف شده به نظر بسیاری از اروپاییان محفلی برای کسب آزادی های مذهبی و نیز فرصت های اقتصادی بود. فاصله آمریکا از اروپا به قدری زیاد بود که پادشاهان، پاپ ها و سایر فرمانروایان نمی توانستند نحوة زندگی یا دین مهاجران را تحت کنترل داشته باشند، بنابر این بسیاری از اروپاییان برای رفاه و آزادی بیشتر به این سرزمین سرازیر شدند. البته در ابتدا خود حاکمان و قدرت مداران اروپایی خصوصاً اسپانیایی ها بودند که به طمع طلا و جواهراتی که یا از سرخپوستان و بومیان اصلی این سرزمین جدید به عنوان پیش کشی می گرفتند و یا بعد از قتل عام آنان به غارت می بردند به این سرزمین ها آمدند.
این تازه واردان اکثراً کسانی بودند که از جنگ های بی پایان و ظلم و ستم سرزمین اصلی خود رنج برده و به قصد فرار از این رنج و ستم به سرزمین تازه، به قصد بنیان نهادن جامعه ای جدید پا گذارند، اما خود رنج و ستم مضاعف و بزرگی بر ساکنان اصلی این سرزمین یعنی سرخپوستان وارد کردند و جامعه ای که این بومیان بر اساس مناسبات عادلانه و برابر و آزاد ساخته بودند را از بین بردند، مناسباتی که در آن حبس، مالکیت و جنگ و کشتاری که به خاطر آن به وجود می آید وجود نداشت و تمامی انسان ها در برابری کامل با هم زندگی مسالمت آمیزی داشتند. جامعه ای که در آن حتی حقوق طبیعی حیوانات رعایت می شد و تعامل درست و منطقی بین طبیعت و انسان سرخپوست وجود داشت. آنها برای ایجاد یک جامعة جدید تمامی دستاوردهای گذشتة بشری و تمامی ساختار یک جامعه ایده آل را تخریب کردند.

در قسمت های بعدی بیشتر به این موضوعات و چگونگی شکل گیری و ساختار این جامعه می پردازیم.

دخل و خرج

2006-05-16T05:44:00.000-07:00

بررسی وضعیت کارگران ایرانی به بهانه کارگر:

کارگران فصلی نیروهای کار ارزان قیمت

فواد شمس

کار را به عبارتی می توان تکامل یافته ترین شکل کنش زیستی در انسان ها دانست. به وسیلة کار است که تغییر ایجاد می شود. کار است که واقعیت های مادی موجود در زندگی انسان و جوامع انسانی را به آن شکلی در می آورد که به وسیلة آن نیازهای بشری رفع شود. کار در اشکال گوناگون خود از کار یدی گرفته تا کار فکری در زیست بشر دگرگونی ایجاد می کند و هر لحظه آن را رو به تکامل و پیشرفت می برد.
کارگر به عنوان نیروی مولد تاریخ و تغییر دهندة واقعیت های اجتماعی جایگاه ویژه و مخصوصی در روند تکامل و پیشرفت اقتصادی و اجتماعی جوامع دارد. کارگر به واقع عنصر اصلی تغییر و تحول در جامعه است، اما آیا از لحاظ مادی و عینی و همچنین از نظر شأن و منزلت اجتماعی و انعکاسی واقعیت وجودی کارگر در اذهان مردم جایگاه واقعی و درست خود را دارا می باشد؟
جهانگیر که در یک شرکت تولیدی خصوصی لوازم خانگی کار می کند و اهل کردستان است می گوید: «کارگران به واقع به اندازه کاری که انجام می دهند مزد نمی گیرند. او اعتقاد دارد که آنان از مواهب تولیدی که انجام می دهند کمترین بهره را می برند.»
جهانگیر که به همراه چند تن از همشهریانش در یک خانه اجاره ای در جنوب شهر زندگی می کند و خانواده اش همچنان در شهرستان به سر می برند در مورد میزان درآمدش و این امر که آیا درآمدش کفاف زندگی اش را می دهد یا نه می گوید: « هر ماه با احتساب اضافه کاری و فوق العاده حدود 200 تا 300 هزار تومان حقوق دریافت می کنم، اما به واقع این پول کفاف زندگی فردی خودم را در تهران نمی دهد حال چه برسد که بخشی از آن را برای خانواده ام هم بفرستم.»

او حدود 40 هزار تومان بابت اجاره می دهد. در حدود 7 الی 10 هزار تومان کرایه حمل و نقل می دهد، هر چند بیشتر اوقات از اتوبوس و مینی بوس استفاده می کند و در حدود 40 تا 45 هزار تومان در ماه هزینة خورد و خوراک ماهیانه اش می شود. هر چند شرکت او را تحت پوشش قانون کار و بیمه قرار داده است اما او از بسیاری از حقوق مشروح در قانون کار محروم است. جهانگیر می گوید: «ناهار را خود در شرکت باید تهیه کند. بیشتر مرخصی هایش بدون حقوق است. سرویس رفت و آمد ندارد. جهانگیر می گوید که خیلی وقت است که برای خودش لباس نو نخریده و اکثراً لباس های ارزان قیمت دست دوم را از گمرک برای خودش تهیه می کند. او سعی می کند هر چقدر می تواند در مخارج صرفه جویی کند تا پول بیشتری برای خانواده اش بفرستد.» تنها تفریحی که جهانگیر می کند چند بار رفتن به استادیوم فوتبال است. از جهانگیر در مورد نوع نگاه افراد جامعه به یک فرد کارگر می پرسم. می گوید: «معمولاً یک دیدگاه منفی در مورد کارگران وجود دارد. به طور مثال زمانی که به دنبال اجاره کردن خانه بودیم وقتی صاحب خانه متوجه می شد که ما چند تن کارگر جوان هستیم بر خوردش تغییر می کرد.» همچنین او به خانواده اش و همشهریانش گفته که در تهران در یک شرکت کارمند است و از به کار بردن لفظ کارگر امتناع کرده است. جهانگیر در مقابل این سؤال که اگر بر فرض روزی شرکت ورشکست شود آیا خود را مقصر می داند بعد از اندکی فکر کردن می گوید: «نه! چون اکنون که شرکت در حال سوددهی است و وضع خوبی دارد چیز چندانی به من نمی رسد و حق واقعی خودم را نمی گیرم، در نتیجه زمانی هم که ورشکست بشود من مسئولیت چندانی را بر دوش خود حس نخواهم کرد.»
وضع کارگرانی که در شرکت ها و کارخانجات دولتی بزرگ مشغول کارند با جهانگیر تفاوت می کند. آنان مشمول قانون کار هستند. تحت حمایت دستگاه های نظارتی و حمایتی و تأمین اجتماعی دولتی هستند و به طبع از مزایای خاص آن که شرایط بهتری را برایشان فراهم می سازد برخوردارند. اما به شرط آنکه مانند ابراهیم که 4 فرزند دارد و ساکن شهریار است با قرارداد موقت مشغول کار در یک کارخانه اتومبیل نباشد.
ابراهیم می گوید ماهیانه با احتساب اضافه کاری هایی که او را وادار می کند که گاهی دو شیفت کار کند و حتی روزهای تعطیل رسمی هم سر کار بیاید 400 تا 450 هزار تومان در آمد دارد که هر ماه 80 هزار تومان را باید اجارة خانه بدهد و حدود 25 تا 35 هزار تومان هم پول آب و برق و گاز بدهد و حتی به خاطر مشکلات مالی تلفن خانه را با توافق صاحب خانه قطع کرده است تا اندکی از هزینه های جاری را بکاهد.
از طرف دیگر خورد و خوراک 6 نفر در ماه در حدود 140 تا 160 هزار تومان هزینه در بردارد که گاهی شرکت لطف می کند و مقداری آذوقه از جمله برنج، روغن و قند به آنان می دهد.
ابراهیم می گوید که او را هر سال وادار می کنند که با گرفتن یک ماه حقوق اضافه برگه ای را امضاء کند که هیچ طلبی از شرکت پیمانکاری ندارد و هیچ سابقة کاری برای او محاسبه نشود تا بار دیگر او را به مدت یک سال با قرارداد موقت استخدام کنند. ابراهیم چهار فرزند محصل دارد که به گفتة او خرج روزمره آنها با احتساب خرج های معمول مدرسه در حدود 50 تا 70 هزار تومان به تناوب می شود. ابراهیم به تازگی تلویزیون رنگی برای خانه اش خریداری کرده است که همچنان مشغول دادن قسط های آن است که ماهیانه 70 هزار تومان بر او تحمیل می کند. در مورد تفریحاتی که ابراهیم برای خانواده اش در ماه در نظر دارد و هزینه های آن می پرسم. که آیا سینما یا مسافرت می روند، آیا برای صرف شام به رستوران می روند؟
ابراهیم پاسخ می دهد: «آخرین باری که سینما رفتم را به خاطر نمی آورم. در سال هم تنها چند روز عید را برای دید و بازدید با اقوام به مسافرت می روند و در ماه به ندرت خودشان در منزل غذا درست می کنند و برای تفریح هم که شده به پارک یا مکانی خوش آب و هوا می روند.»
ابراهیم در مورد قانون کار اطلاعات خوبی دارد و این را مدیون همکارانش که در تلاش برای تشکیل یک انجمن و تشکل مستقل کارگری هستند می داند. ابراهیم اشاره می کند که اکثر مواد قانون کار در قبال او و همکارانش اجرا نمی شود. به نظر ابراهیم خود کارگران باید سعی کنند که با تلاش و اتحاد خود هم حقوق مادی خود را بدست آورند و به سطح رفاهی مطلوب برسند و هم این که در اذهان عمومی مردم تصویر واقعی تر و بهتری را از جایگاه اجتماعی کارگر به وجود آورند.
اما این همه تنها بخش کوچکی از واقعیت زندگی انسان هایی است که برای امرار معاش و ادامه حیات خود و خانواده شان مجبور به فروش ارزان نیروی کار خویش هستند.
در چند سال گذشته مجلس ششم قانونی را تصویب کرد که کارگاه های زیر 10 نفر از شمول قانون کار خارج هستند. در کنار بیکاری گسترده ای که این قانون به وجود آورد کارگرانی که در این کارگاه ها مشغول کارند از ابتدایی ترین حقوق خود محرومند و در شرایط بسیار نامطلوبی کار می کنند.
حجت که در یک کارگاه شیشه سازی کار می کند و کمتر از 18 سال دارد روزانه حدود 10 ساعت در کنار کوره ای داغ کار می کند. هوای گرم و سموم موجود در آن فضا به همراه سیگاری که می کشد به طور مشهود روی ریه و صدایش تأثیر نامطلوب نهاده است.
حجت روزانه حقوق می گیرد. به قول خودش روزمزد کار می کند و به گفتة خودش روزانه نیمی از 6 هزار تومان حقوقی را که می گیرد برای کمک به خرج خانه به مادرش می دهد.
حجت تا کنون چیز چندانی در مورد قانون کار نشنیده است. اما به گمانش وضعش نسبت به گذشته که مجبور بود هر روز زیر پل سید خندان یا پارک لاله برای یافتن کار روزانه بایستد بهتر شده است.
به گفتة حجت او روزانه در حدود هزار تا دو هزار تومان خرج دارد و در آخر ماه چندان پولی برایش باقی نمی ماند. و اگر یک روز کار نکند نمی داند چگونه می تواند امرار معاش کند. روزهایی هم که مرخصی می گیرد بدون حقوق است. او می گوید هیچ دلبستگی و علاقه ای به کارش ندارد و اگر آن کارگاه ورشکست شود خود را مقصر نمی داند و تنها از این موضوع نگران خواهد شد که آیا کار دیگری را می تواند بیاید؟
در مورد ذهنیت مردم نسبت به جایگاه کارگران نظر خاصی ندارد. چون بیشتر افراد محیط اطراف خودشان کارگر هستند، تنها این را می داند که اکثر از وضعشان ناراضی اند.
این چند نمونه تنها گوشه هایی از واقعیت های نامطلوب زندگی کارگران در جامعه ما است. حال وضع کارگران مهاجر که اکثراً افغان هستند و تحقیرها و مصائبی را که آنان متحمل می شوند و یا وضع زنان کارگر که بسیار کمتر از مردان کارگر مزد می گیرند و شرایط به مراتب اسفبارتری دارند را کنار هم قرار دهید تا پازل نابرابری اجتماعی تکمیل شود.
کارگر به عنوان نیروی مولد تاریخ و جامعه و موتور محرک پیشرفت یک جامعه می بایستی هم از لحاظ مادی و هم از لحاظ معنوی و جایگاه اجتماعی موقعیت بهتر و مطلوب تری بیابد تا بدین وسیله جامعه به یک توسعه انسانی دست یابد.

گشت و گذار

2006-05-16T05:33:00.000-07:00

از سر بی حالی

خیال خام

مزدک متخصص

وقتی به من پیشنهاد شد برای این صفحه و این ستون چیزی بنویسم، خیلی خوشحال شدم. راستش از شما چه پنهان چند وقتی است دلم گرفته . خیلی دوست داشتم یک گوشه ای، جایی را به من بدهند تا بروم بنشینم و تا دلم می خواهد تویش زار بزنم، گیس هایم را بکشم، به خودم فحش بدهم!
در همین خیال خام بودم که آقای سردبیر از آن ور داد زد: «چی شد این ستون طنز؟»
بیچارگی!
ما و طنز؟ تو را به خدا یک نگاه به این هیکل واماندة ما بکنید؛ از کاریکاتور رد کرده! اصلاً به من می خورد که طنز نویس باشم؟ بابا، بروید سراغ یکی که حالش را داشته باشد، حسش را داشته باشد. من طنز نمی نویسم.
جواب رسید: «بمیر و بدم!»
جواب قاطعانه ای بود، چاره ای نیست، با اجازه تان من می روم بمیرم...
[...]
این هم یک SMS قدیمی، اما همچنان کاربردی: [...] میره خیاطی، میگه: این پارچه رو بدوز، فردا نیام و بگی سوزنم شکست یا برق نبود یا چرخم خراب شد. اصلاً پدر [...] بده، نمی خوام بدوزی!
ساکسیفون
این یکی واقعی است، به جان خودم؛ یکی از نزدیکان ما برای سفر به یک کشور آمریکای جنوبی می رود سفارت. آنجا یک آقای ایرانی مسئول رتق و فتق امور است.
فامیل ما: «سلام آقا، این کار ما چی شد؟»
آقاهه: «باز که تویی، برو امروز حال ندارم.»
فامیل ما: «یعنی چی؟ کم مانده بود که دیگر این جهان سومی ها هم برای ما ناز کنند!»
آقاهه: «همین که گفتم. برو، ساکسیفونم شکسته، حال ندارم.»
فامیل ما: «آخه...»
آقاهه: «عجب نفهمی هستی ها. میگم ساکسیفونم، ساکسیفونم شکسته؟»
فامیل ما: «آهان، گرفتم!»
چند دقیقه بعد، خیابان جمهوری، فروشگاه ابزار و ادوات لهو و لعب (ساز فروشی سابق!)
فامیل ما: «آقا این ساکسیفونه چنده؟»
ساز فروشی: «دو میلیون»
فامیل ما: «چی؟ دو میلیون؟ این یکی چنده؟»
ساز فروشی: «سه میلیون.»
فامیل ما: «ارزونترش رو نداری؟»
ساز فروشی: «در پیت ترینش یک میلیونه، اونم ما نداریم.»
فامیل ما: «ولش کن، اصلاً قید سفر روزدم.»
ساز فروش: «برو بابا، گدا. اصلاً مشتری نیستی!»
مسابقه:
حالا که حرف سفر و خارج و این چیزها شد، یک سؤال طرح می کنیم که البته به برنده خوش شانس این مسابقه از طرف مجله جوایز نفیسی تعلق می گیرد؛ اگر گفتید کدام یک از این قهرمانان ملی که مدعی عشق سوزان به وطن و خیلی چیزهای دیگر هستند، گرین کارت آمریکا را ندارند؟
1. هـ . س
2. ک. ب
3. ع . د
4. یک ع.د دیگر!
یادمان رفت بنویسیم جایزه نفیس این رقابت داغ و نفس گیر عبارت است از دو عدد بلیط رفت و برگشت به مقصد تجریش، از هر کجای تهران که شما بخواهید...
کلید دوستان اشاره می کنند که سؤال مطرح شده غلط است؛ چرا که طبق آخرین اخبار، قهرمان گزینه شمارة یک هم کار گرین کارتش ردیف شده و دیگر مشکلی برای اقامت در ایالات متحده ندارد. پس لطفاً تا هفتة بعد که یک سؤال دیگر برایتان مطرح می کنیم، تلفن های نشریه را اشغال نکنید، نامه ندهید، به خنک بودن این ستون هم گیر ندهید. دو روز دیگر که گرمای هوا نفس تان را برید، قدر ما را می دانید!

گشت و گذار

2006-05-16T05:18:00.000-07:00

وضعیت صنعت سینمای ایران در سال گذشته و چشم انداز سال جاری

چشم اندازهای کور

نسترن جاوید

سینما یک هنر ـ صنعت است. صنعتی که تولید آن فیلم نام دارد و فروش آن بستگی دارد به توانایی اندیشه و بیان در بعد هنر و امکان عرضه و رقابت در بعد صنعتی و اقتصادی آن. هیچ یک از این دو بعد به تنهایی قادر نخواهند بود سینمای یک کشور را حفظ و به تداوم تولید فیلم کمک کنند. در نتیجه همانگونه که زیبایی شناسی هنری در پیشبرد سینما مؤثر است، تعریف و تنظیم روابط تولید و عرضه نیز بخش مهمی از سینمای یک کشور را در بر می گیرد و توجه به آن می تواند از سینما یک صنعت ملی بسازد.
تعریف اقتصادی سینما: ژان لوک گدار در یکی از تعاریف متأخر خود، سینما را عنصر تبدیل سرمایه به تصویر و بالعکس تعریف می کند. از این دیدگاه صنعت سینمای ایران در سال 1384 دوران بی هنری را گذرانده است. چرا که مانند هر صنعتی تولیداتی داشته که عرصة رقابت نداشته و غالباً متضرر شده اند.

وضعیت اقتصادی سینما: از میان 36 فیلم ایرانی که در سال 84 به نمایش در آمدند، تعدادی با فروش خوب رو به رو شده، اما بخش اعظمی از فیلم های اکران این سال مورد توجه مخاطبان و مردم قرار نگرفتند. گرایش به داستان های رمانتیک و عامه پسند از یک سو و ستاره محوری محض و ابتذال از سوی دیگر از ویژگی های سینمای سال 84 بود که (شامل سیاست هایی می شود که مدتی است از سوی حکومت نیز تشویق شده، چرا که سیاست گذاران حاضر گویی به دنبال نوعی سینمای پر زرق و برق و ستاره محور اما خالی از مضامین سیاسی یا اجتماعی هستند.) همچنین کمدی به عنوان ژانر مورد علاقة یک جامعه غم زده مورد استقبال فراوان بود. به همین دلیل بود که با میانگین بلیط 9000ریالی سینماها، فیلم مکس 000/51/935/4 ریال فروش داشت و در جدول فروش فیلم های سال 84 دو فیلم کمدی مکس و شارلاتان مقام اول را به خود اختصاص داده بودند. سالی که کلاً 320/62 میلیارد ریال از صنعت سینما، سرمایه اندوخته بود! سرمایه ای که 9/6 میلیون نفر ایرانی سینمارو آن را پرداخته بودند. یعنی جمعیتی کمتر از تماشاچیان یک برنامة هفتگی ورزشی در تلویزیون. شاید همین استقبال کم مردم که خود به دلیل کیفیت نازل فیلم ها و امکانات و سالن نمایش و بازار سیاه CDهای ارزان قیمت، متنوع است و انبوه است و به دنبال آن نقش نظارتی دولت بر صنعت سینما تقویت می شود. زیرا دولت هر ساله مبلغی را به عنوان سوبسید به سینما اختصاص می دهد.
بزرگان سینما در سال 84 فیلم هایی ناموفق در اکران داشتند. گیلانه ساخته رخشان بنی اعتماد با 000/950/111 تومان، ماهی ها عاشق می شوند با 000/538/137 تومان، و یک بوس کوچولو 000/808/153 تومان، عاشق مترسک که در طبق آثار هنری سینما قرار دارند، فروش خوبی نداشتند.
شکست اقتصادی سینما: عدم استقبال از سینمای جدی در زمان حال، رفته رفته این هنرـ صنعت پر اهمیت را به محفلی برای وقت گذرانی صرف و انباشته شدن جیب آنهایی تبدیل می کند که هر کدام القاب تهیه کننده و سرمایه گذار سینمایی را یدک می کشند و در دفاتر تولید و پخش فیلم به دلال های حرفه ای سینما مبدل شده اند و هر یک سود حاصل از تولید آثار سخیف خود را به هیچ عنوان مجدداً به سینما باز نمی گردانند. همین است که رشد و توسعه ای در بعد اقتصادی این هنر ـ صنعت ملی و مهم رخ نمی دهد.
سیاست اقتصادی سینما: اعمال نظرهای سلیقه ای که پس از تغییر هر دولت و با روی کارآمدن مدیران جدید و دولت بعدی رخ می دهد صنعت کوچک و ناتوان سینمای ایران را در سال 1358 نشانه رفته،

اکنون و با گذشت بیش از یک ماه از آغاز سال جدید، هنوز کار آغاز تولید هیچ پروژة رسمی سینمایی اعلام نشده است. در نیمة اول فروردین ماه خبر تعطیلی یک سینما (میلاد)در پایتخت هم مزید بر علت بود، تا عدم نکویی سال بی برکت را برای سینمای ایران از بهار آن در یابیم.
در شرایطی که هزینة تولید یک پروژة سادة سینمایی در ایران بیش از دو میلیارد ریال است، صنعت سینمای ایران سالانه در حدود 35 ـ 40 فیلم سینمایی تولید می کند که تنها نیمی از آنها به نمایش عمومی در آمده و بقیه در نوبت اکران برای سال آینده می مانند. در خوش بینانه ترین حالت از محل فروش گیشه، دو سوم هزینة تولید باز می گردد. بنابراین اگر سوبسیدهای دولتی حذف شوند، یک صنعت ورشکسته مواجه خواهیم بود.
راه کارهای غیر اقتصادی سینما: حذف نظارت حکومتی، مقابله با برخوردهای صرفاً تجاری با سینما و جلوگیری از نفوذ واسطه ها و سودجویان به عرصة تولید و پخش فیلم، در نهایت می تواند تغییراتی به نفع سینما ایجاد کند. در غیر این صورت و عدم چاره اندیشی مناسب، بحران های پدید آمده روز به روز گسترده تر می شوند. از دیگر سو نیاز است که کار به کاردان سپرده شود و اتحادیه ها و سندیکاهای واقعی برای کارکنان صنعت سینما ایجاد شود، تا خود بتوانند پی گیر مطالبات صنفی خود باشند.
جشنوارة بیست و چهارم فیلم فجر نشان داد که در سینمای سال 1385 نمی بایست منتظر یک پدیده یا رویداد خاص هنری یا اقتصادی بود. چشم اندازها کور شده است. عرصه از بزرگان و هنرمندان حقیقی و مردمی خالی مانده و صنعت دلشکستة سینمای ایران در آستانة ورشکستگی است.

بازگشت به فهرست مقالات

خانه

2006-05-16T05:10:00.000-07:00

نگاهی به طرح تعویض فرش ماشینی با فرش دستباف:

فرش ماشینی یا ایرانی

امیر عابد - مهیا صادقی

در پی صدور اطلاعیه شرکت ملی فرش ایران مبنی بر طرح تعویض فرش ماشینی دست دوم با فرش دستباف، تصمیم گرفتیم سری به یکی از فروشگاه های این شرکت بزنیم و میزان استقبال مردم و همین طور میزان رضایتمندی آنان را از اجرای این طرح جویا شویم. فروشگاهی بزرگ در خیابان فردوسی که با انواع قالی های بافت ایران تزئین شده بود. مردم هم مشغول دیدن این فرش های زیبا بودند و از چند و چون طرح جدید با خبر می شدند. تقریباً همه خریداران انگیزه خود را از حضور در این مکان، تعویض فرش ماشینی با دستباف عنوان کردند. و وقتی دلیل این کار را پرسیدیم جواب دادند که «خب فرش دستباف زیباتر است و هنر ایرانی در آن به کار رفته و اصلاً با فرش ماشینی قابل قیاس نیست و کیفیت عالی آنها را جذب کرده، اما این مراجعه کنندگان که عموماً جوان و میانسال بودند گله ها و شکایاتی هم داشتند؛ آقایی 41 ساله که همراه همسرش در این مکان حضور داشت، گفت: «قالب طرح مناسب است اما ریز معاملات اصلاً خوب نیست، چرا که اگر به طور مثال قیمت فرش ماشینی خود را صد هزار تومان فرض کنیم باید هفت یا هشت برابر قیمت آن را بر روی صد هزار تومان بگذاریم تا آن وقت بتوانیم فرش دستباف بخریم.» وی در ادامه از بالا بودن قیمت قالی ها گلایه کرد و ابراز داشت: «با توجه به کیفیت عالی که این فرش ها دادند قیمت آنها هم خیلی بالا می باشد و مردم نمی توانند این فرش ها را خریداری کنند. این زوج میان سال که قصد داشتند دو تا فرش 12 متری ماشینی را با دو فرش 6 متری معاوضه کنند، گفتند: «ما دوست داریم تا فرش دستباف در خانه داشته باشیم، چون هم زیباتر است و هم نشانه فرهنگ ایرانی است.»
اما در این بین پیرمردی 74 ساله که بازنشسته آموزش و پرورش هم است گفت: «آمدم اینجا تا با توجه به قیمت فرش ها تصمیم بگیرم که به صورت اقساط خریداری کنم یا نقدی. وی از تنوع و کیفیت قالی های موجود ابراز خوشحالی کرد و افزود: من از طریق دوستانم از این طرح با خبر شدم.
در ادامه گشت و گذاری که در سالن داشتیم، این طرح مورد استقبال عموم مردم قرار گرفته بود. به گفته یکی از کارکنان شرکت، میزان مراجعه مردم پس از اطلاعیه شرکت به چند برابر افزایش یافته بود. وقتی که به فرش ها نگاه می کردیم، مبهوت هنر بافندگان آنها شدیم. فرش هایی از تبریز، کاشان و نائین که چشم ها را به خود جلب می کرد و تقریباً هر 10 دقیقه یک بار یکی دو تا از این فرش ها تا می شد و برای خریداران فاکتور صادر می گردید.
فرش دستباف، دستیافتنی است، چرا؟
فرش دستباف ایران کالایی است پر ارزش. با سابقه ای بس طولانی که ریشه در آداب، فرهنگ، سنت ها و اعتقادات هنرمندانی داشته و دارد که زیبایی ها و مفاهیم عمیق برخواسته از قلب و حال آنان را با سرانگشتانی اعجاز آفرین بر تار و پود قالی و دیگر بافته ها گره می زند و آثاری شکوهمند را به علاقمندان و مشتاقان آن عرضه می دارد. دیگر کشورها و تولید کنندگان این کالا، بخش عمده ای از اعتبار و پیشرفت خود را مرهون این هنر ـ صنعت ایرانی می باشند. فرش دستباف ایران علاوه بر کیفیت برتر بافت، به لحاظ طرح و نقشه نیز شهرت جهانی دارد. طرح های اصیل و سنتی ایران هنوز هم زینت بخش موزه ها، کاخ ها و مجالس خاص و عام است. فرش دستباف از دیرباز شهرت جهانی داشته است. عمده ترین دلایل آن علاوه بر نوع بافت، استفاده از الیاف مرغوب و رنگ های طبیعی مناسب است.
قدمت فرش دستباف به بیش از 2500 سال پیش مربوط می شود. این فرش برای اولین بار توسط دانشمندی، در دره ای به نام پازیریک کشف شده است که مربوط به دوران هخامنشی است.
به طور کلی فرش یا قالی به چیزی می گویند که دارای چله، پود، پرز ویک نقشه باشد، که ممکن است نقشة آن قبلاً توسط یک طراح کشیده شده باشد و بافنده نیز از روی آن فرش یا قالی را ببافد و یا همچنین ممکن است طرح آن به صورت ذهنی باشد و به اصطلاح زاییدة ذهن خلاق خود بافنده باشد.
فرش دستباف از مواد طبیعی تشکیل شده است که شامل پنبه، پشم و ابریشم است.
در طی گفت و گویی که با جناب آقای مهدی حضرتی، مدیر بازرگانی داخلی شرکت سهامی فرش ایران در رابطه با طرح تعویض فرش ماشینی دست دوم با فرش دستباف که از جمله یکم اردیبهشت ماه امسال به مدت دو هفته در تهران و شش شهر کشور اجرا گردید و نحوة عملکرد، استقبال مردم و اهداف شرکت از اجرای این طرح چنین اظهار داشتند: « دلیل اصلی جایگزینی فرش های ماشینی به جای فرش های دستباف، تفاوت قیمت بین آن دو بوده است. در واقع هدف شرکت سهامی فرش ایران از اجرای این طرح، گوشزد این مطلب به مردم بود که فرش های دستباف، دستیافتنی است. و چون در جامعه این طور جا افتاده است که فرش دستباف بسیار گران است و توانایی خرید آن را تنها قشر خاصی از مردم دارند، ما خواستیم و توانستیم این ذهنیت را بشکنیم و بگوییم که این طور نیست.»
همچنین وی در پاسخ به چگونگی شرایط تعویض فرش های ماشینی با فرش های دستباف چنین بیان کرد:
«به ازای هر متر مربع فرش ماشینی، به میزان 40 هزار ریال از بهای فرش دستباف خریداری شده کسر می شود و خریدار باید به ازای هر دو متر مربع فرش ماشینی تحویلی به شرکت، حداقل یک متر مربع فرش دستباف از شرکت خریداری کند.
تعویض فرش ماشینی با فرش دستباف از طریق یکی از چهار شیوه فروش نقدی، اقساطی، متری و پیش فروش فرش دستباف یا ارائه سفارش تولید فرش دستباف امکان پذیر است.»
وی افزود: «بر اساس طرح فروش نقدی فرش دستباف به میزان 15 درصد از قیمت فرش تخفیف داده می شود و بابت هر مترمربع فرش ماشینی تحویلی علاوه بر تخفیف عنوان شده مبلغ 40 هزار ریال از بهای فرش دستباف کسر می شود.
مدیر بازرگانی داخلی شرکت سهامی فرش ایران در خصوص فروش اقساطی فرش دستباف که به کارکنان دولت تعلق می گیرد، گفت: «به این دسته از مشتریان که به صورت اقساط فرش دستباف خریداری کنند به میزان 10 درصد از قیمت فرش تخفیف داده می شود و بابت هر متر مربع فرش ماشینی تحویلی علاوه بر تخفیف عنوان شده مبلغ 40 هزار ریال از پیش پرداخت آن کسر می شود. همان طور که قبلاً هم از طریق رسانه ها توسط مدیر عامل شرکت به اطلاع عموم رسانده شده است، آن دسته از فرش های ماشینی را که قابل استفاده می باشند را به امور خیریه خواهیم داد و تا کنون هم بسیاری از مساجد، حسینیه ها و ... تعدادی از این فرش ها را درخواست کرده اند.
وی در خصوص چگونگی اطلاع رسانی به مردم در رابطه با این طرح گفت: «ما از طریق نصب اطلاعیه ها بر روی شیشه های فروشگاه های مان، مصاحبه هایی که مدیر عامل شرکت با خبرنگارها داشتند، از طریق روزنامه ها و بخصوص اعلام در اخبار سعی در اطلاع رسانی به مردم داشته ایم.
حضرتی در خصوص تعداد و کیفیت فرش های دستباف ارائه شده در این طرح چنین بیان داشت: «شرکت سهامی فرش ایران، با 70 سال سابقه در تولید فرش دستباف، در بیشتر نقاط ایران شعبه دارد و تقریباً در تمامی مناطق ایران فرش تولید می کند. کیفیت این فرش، از فرش های معمولی، برای مثال فرش های 6 متری دستباف با قیمت 400 تا 500 هزار تومان تا فرش های اعلاء برای مثال فرش های 6 متری دستباف با قیمت 10 میلیون تومان قابل تغییر است.
شرکت سهامی فرش ایران برای سال 1385 حدود 35 تا 40 هزار متر تولید را پیش بینی کرده است و وظیفة اصلی شرکت سهامی فرش ایران، حفظ اصالت فرش و حفظ اصالت نقشه های ایران است.
فرش های شرکت به دلیل نظارت بازرسان فنی در طی تمامی مراحل تولید از تهیة مواد اولیه تا مرحلة ریسندگی، طراحی نقشه و بافت از کیفیت بالایی برخوردار می باشند.»
در پایان وی از استقبال مردم اظهار خشنودی کرد و با در نظر گرفتن استقبال مردم از این طرح در صورت توانایی شرکت برای جوابگویی به ادامه تقاضای مردم برای فرش های دستباف، احتمال تمدید این طرح را تأیید کرد. در پایان باید گفت: چگونگی طرح تعویض فرش به طور صحیح به مردم و مراجعه کنندگان اعلام نشده بود و بیشتر مراجعه کنندگان از جزئیات کار بی خبر بودند و وقتی اقدام به خرید فرش می کنند تازه با مراحل کار آشنا می شوند البته آنها در این هنگام پشیمان نشده و خرید خود را انجام می دهند. تنها نکته ای که مسئولین در اجرای این طرح از آن غافل مانده اند قیمت فرش های دستباف می باشد که خیلی بالا است و قشر کم درآمد جامعه قادر به خرید آنها نمی باشند. اما در کل به جز قیمت فرش ها که موجبات نارضایتی مراجعه کنندگان را

در پی داشت مردم از قالب طرح استقبال کرده و آن را مفید دانستند.

بازگشت به فهرست مقالات

مواد غذایی

2006-05-16T04:55:00.000-07:00

گزارشی از وضعیت کشت چای در ایران

بحران چای، بحران مدیریت دولتی

در حدود یکصد سال پیش، محمد میرزا کاشف السلطنه که از جمله رجال نامدار و روشنفکر و ترقی خواه ایران بود، موفق شد برای نخستین بار در لاهیجان، بوته چای را به عمل آورد. و توانست کاشت چای را در شمال ایران فراگیر کند. از آن زمان تاکنون صنعتی به صنایع کشور افزوده گشت که متأسفانه هم اکنون با بحران روبه رو است.
حدود 33500 هكتار از اراضي حاشية جنوبي درياي خزر (از فومن تا كلارآباد) به كشت انحصاري چاي اختصاص دارد. در اين 33500 هكتار چايكاري، حدود 64000 خانوار چايكار به كشاورزي و باغداري مشغول‌اند. كشاورزان چايكار سالانه به طور متوسط 230 هزار تن برگ سبز چاي به دست مي‌آورند كه اين حجم توليد، 7500 نفر ساعت در هر هكتار كاربري دارد.
برگ‌هاي به دست آمده در 184 كارخانة چاي‌سازي به چاي خشك تبديل مي‌شوند. حجم متوسط چاي خشك توليدي كشور ما، 50 هزار تن در سال برآورد شده است.

***

به دلايل متعدد كه اغلب ساختاري‌اند و در كليت كلان اقتصاد كشور جاي مي‌گيرند، چاي داخلي عليرغم كيفيت قابل ملاحظه و بسيار خوبي كه دارد، (مقام چهارم كيفي چاي در دنيا) تاكنون مطلوبيت خوبي براي مصرف نيافته است.
اقتصاد چاي كشورمان كه دربرگيرندة مناسبات كشاورزي، صنعتي- فرآوري و بازرگاني چاي مي‌باشد، در سال‌هاي اخير مشكلات، معضلات و نابساماني‌هاي گسترده‌اي را به خود ديده است. فروبستگي و حل‌نيافتگي مشكلات در اقتصاد چاي ايران، بحراني ديرپا و دامنه‌دار را رقم زده است. مقامات وزارت جهاد کشاورزی و سازمان های مرتبط با کشت و صنعت ورشکسته چای از آذر ماه سال گذشته مرتب وعده دادند تنگناهای چای را مرتفع نمایند ولی تاکنون هیچکدام از این وعده ها عملی نشده و حتی دستور معاون رییس جمهور نیز تحقق نیافته است. ایرج هوسمی رییس اتحادیه شرکت های تعاونی چایکاران کشور با عنوان این مطلب در یک نشریه محلی گفت: «56 هزار خانوار چایکار و قریب یک میلیون انسان که در چرخه تولید تا توزیع چای نقش داشته و دارند، که تاکنون برای رفع نگرانی از آنان اقدامی جدید صورت نگرفته است و خطر بزرگی چایکاری کشور را تهدید می کند.» وی افزود:«تا به امروز نه برای کارخانه داران چای و نه برای کشاورزان چایکار (با توجه به اینکه صنعت و کشاورزی از یکدیگر تفکیک ناپذیر است) قدمی برداشته نشده است و مقامات دولتی و مسئول مساعدتی نکرده اند!» ایرج هوسمی اضافه کرد: «در سال گذشته نرخ برگ سبز چای درجه 2 هر کیلوگرم 180 تومان و درجه یک هر کیلوگرم 290 تومان تعیین شد، ولی برای سال 85 گزینه درجه دو چای کیلویی 190 تومان و برای درجه یک 325 تومان تعیین شد و این نرخ کارشناسی شده نیست. در سال گذشته کشاورز چایکار دخل و خرج نکرد و متضرر شد و این در حالی است که امسال روزانه هزار تومان بر دستمزد کارگر مرد در چایکاری افزوده شده است. جا دارد هزینه واقعی تولید در تمامی بخش ها با بررسی کارشناسانه و با رعایت حداقل حقوق برای تولیدکنندگان چای به صورت عادلانه تعیین شود. شایسته است دولت توزیع کننده صنعت چای و کشاورز چایکار در تعامل با همدیگر به ادامه و ترویج این محصول ملی بپردازند. وهوسمی افزود: «مقامات وزارت کشاورزی و سازمانهای مرتبط با چای از قبل از آذرماه گذشته گفتند که در فصل زمستان برای کشت مناسب باغات و آماده سازی آنان تسهیلات مالی در اختیار چایکاران و صاحبان کارخانجات برای تعمیرات ضروری کارخانجات چایسازی قرار خواهند داد. این مطالب مکرراً از تلویزیون سراسری و شبکه استانی گیلان توسط مسئولان و صاحب نظران اعلام شده اما تا به امروز کمترین قدم عملی در این راستا برداشته نشده است! قرار بود برای هرس کف بر در هر هکتار یک میلیون و چهارصد هزار تومان برای هرس سفید یا کمربر در هر هکتار هفتصد هزار تومان برای نگهداری یک هکتار باغ دویست هزار تومان و برای تهیه کود شیمیایی برای هر هکتار یکصد و پنجاه هزار تومان تسهیلات بپردازند ولی این تصمیمات از مرحله حرف تجاوز نکرده است. اغلب مردم كشورمان، چاي داخلي را نديده و نچشيده‌اند و انواع چاي خارجي با طعم، عطر و رنگ مصنوعي به ذائقة آنها تحميل شده است. از سوي ديگر به همين دليل است كه علي‌رغم كوشش بسيار، حداكثر به طور متوسط، سالانه 25 هزار تن از چاي توليد شده در كشورمان به فروش مي‌رود و تاكنون حدود 200 هزار تن از چاي سالهاي قبل در انبارها همچنان فروش نرفته باقي مانده است.
سازمان چاي كشور در سال 1337 به اين سبب تشكيل شده بود كه منافع حاصل از تجارت و واردات چاي را جهت ارتقاء توليد ملي به كار بندد كه همين امر ساختاري متناقض‌نما و پارادوكسيكال را براي آن به بار آورد. تا جايي كه عملاً در سال‌هاي اخير سازمان چاي به محلي براي تبادل و تبديل انواع رانت‌هاي اقتصادي و سياسي تبديل شده بود، اما با صلاح دید دولت فعلی این سازمان منحل شد. درحالی که بدهي سنگيني كه اين سازمان ورشكسته با سوء مديريت‌ها در سيستم بانكي كشور به بار آورده است، به علاوة انبارهاي عظيم چاي سنواتي كه بالغ بر 200 هزار تن مي‌شوند، بر دوش صنعت چاي كشور سنگيني خواهد كرد و منشاء نابساماني‌هاي جديدي خواهد بود. هم اکنون بوته های چای رسیده و در حال پژمردگی ست و هیچ کس به فکر آنها نیست. کارخانه ها به حال تعطیل در آمده و کشاورزان بیکار شده اند.»

ایرج هوسمی یاد آور شد: «در نیمة دوم اسفند گذشته به اتفاق دکتر سمیعی رییس هیئت مدیره سندیکای کارخانجات شمال که ریاست انجمن صنفی کارخانجات چای شمال و ریاست خانه کشاورز را هم عهده دار است به همراه یکی از اعضاء با آقای سعیدلو معاون رییس جمهور ملاقات داشتیم که آقای دژپسند، قائم مقام سازمان مدیریت و برنامه ریزی نیز حضور داشت. پس از انجام مذاکره معاون رییس جمهور تأکید کرد برای رفاه حال چایکاران و احترام به این قشر زحمتکش به سرعت در اعطای تسهیلات مالی اقدام شود. دژپسند قائم مقام سازمان مدیریت و برنامه ریزی کشور گفت که فردا چک امضا می شود ولی متاسفانه تا به امروز از چک خبری نشده است!!» ایرج هوسمی در پایان گفتگو خاطر نشان کرد: «معمولاً برگ سبز چای درجه یک از کشاورز خریداری نمی شود و اگر خریداری بشود مقدار آن بسیار اندک است و قسمت اعظم خرید از نوع درجه دو است.»با توجه به وضعیت کنونی چای و اینکه این صنعت می تواند در صورت توجه بیش از پیش مسئولان امر به یکی از صنایع سودآور و ملی مبدل شود، و اینکه افراد شاغل در این صنعت قشر وسیعی از خانواده های کم بضاعت استان گیلان را تشکیل می دهند؛ لذا می بایست هرچه سریع تر راهکارهای مناسبی برای این امر اتخاذ شود. برنامة خصوصي‌سازي تنها به واگذاري چند كارخانة دولتي به كشاورزان تقليل يافته و هيچ گره اي را نگشوده است. تصميم‌گيري متمركز و واقعي يك پارچه در اقتصاد چاي و كسب ارزش‌هاي توليد در صنعت چاي با حضور مؤثر نمايندگان محورهاي اصلي يعني اتحاديه‌ چايكاران، سنديكاي كارخانجات چاي شمال و نمايندگان كارگران و توزيع‌كنندگان چاي داخلي، مي‌تواند به حل بحران كمك كند، به شرطي كه رهيافت‌ها ناظر به ساختار اقتصادي و طبقاتي موجود باشد.

بازگشت به فهرست مقالات

ویژه

2006-05-16T04:48:00.000-07:00

امدادگران بدون مرز

ترجمه: مریم فرتاش مهر

در تاریخ پنجم دی ماه 1382 زلزله ای با شدت 6/6 در مقیاس ریشتر، شهر تاریخی بم واقع در جنوب شرقی ایران را به لرزه درآورد. در این حادثه بیش از چهل و سه هزار نفر کشته و سی هزار نفر مجروح شدند و در عین ناباوری همگان، شهر تاریخی بم و جادة قدیمی ابریشم کاملاً ویران شدند. به طور قطع تراژدی غم بار شهر باستانی بم را به خاطر می آورید. بلافاصله بعد از وقوع این حادثه نیروهای امدادرسانی داخلی وارد عمل شدند، ولی عمق فاجعه به قدری زیاد بود که دولت ایران اعلام آمادگی خود را برای دریافت کمک ها از تمام کشورها به جز اسرائیل اعلام کرد. اولین کمک ها از جانب کشورهای بریتانیا، آلمان، روسیه و هلند به ایران داده شد. گروه های امداد و نجات به همراه محموله های کمکی بسیاری وارد شهر شدند. هفتاد تن محمولة هوایی شامل تجهیزات کمکی وارد شهر شدند، که شامل تجهیزات کمکی توسط سازمان ملل، چهل تن محموله شامل: پتو، برزنت، چادر، ژنراتور و دستگاه تصفیة آب که اهدایی کشورهای ایتالیا و نروژ به مصیبت زدگان بود، به بم رسید. در این میان کمک های نقدی صلیب سرخ را هم نباید نادیده گرفت. برای این بخش همه تلاش بر این است که از مستنداتی سخن به میان آید که برای همه قابل دسترس و به دور از گمانه زنی های رایج باشد.
مسئولین دولتی و اظهارات آنان پیرامون کمک های خارجی و داخلی:
در گزارش مطبوعات کشور آمده است: بررسی اخبار ایرنا، حکایت از آن دارد که طی 72 ساعت اولیه پس از وقوع حادثه 30 میلیارد و 187 میلیون ریال کمک های داخلی و 4 میلیون و 40 هزار دلار کمک خارجی همراه 5 میلیون و یکصد هزار یورو کمک های اروپایی در کنار 10 هزار پوند انگلیسی به مردم بم کمک شده است. مردم بم اگر می دانستند، سهمشان از آن کمک چه مبلغی است، قطعاً با آرامش بیشتری به فکر آینده بودند. در ادامه آن گزارش آمده است: «کمک های مردمی استان مرکزی، جامعه مدرسین قم، مردم همدان، مجامع امور صنفی قم، بازاریان ایلام، شهرداری تهران، مردم خمین، کمیته امداد امام خمینی، مردم محلات، مردم غرب مازندران، مردم گنبد، مردم ساوه، مردم اصفهان و مردم خراسان به همراه آیات عظام موسوی اردبیلی و مکارم شیرازی در مجموع مبلغ 30 میلیارد ریال کمک کرده اند. در ادامه، کشورها و چهره های جهانی و داخلی کمک کننده به شرح زیر در این گزارش معرفی شده اند: ژاپن، مالزی، اروپا (اکو)، چین، تایوان، بلژیک، ایرلند، دانشگاهیان مقیم انگلیس، رییس جمهوری ترکمنستان، اقشاری از مردم آفریقای جنوبی، سوئیس و قبرس، حامد کرزای از افغانستان و از کشورهای کمک کننده به بم هستند. (روزنامه شرق سه شنبه 9 دی 82 شماره 102) دکتر احمد علی نور بالا رییس جمعیت هلال احمر طی مصاحبه ای گفت: «با توجه به اینکه متأسفانه در حادثة بم ارگان های مختلف در داخل و خارج مسئولیت جمع آوری اعانات مردمی را به عهده گرفته اند، نمی توان آمار مشخصی از تمامی کمک های صورت گرفته ارائه داد، ولی بر اساس اطلاعات جمع آوری شده از نهادهای مختلف نظیر وزارت امور خارجه و گمرکات کشوری، 84 کشور و سازمان بین المللی اقدام به ارسال کمک کرده اند که جمع کل آنها معادل 4 هزار و 462 تن بوده است.» در ادامه همین گزارش آمده است: «بر اساس برآوردهای صورت گرفته تا کنون 42 میلیارد و 295 میلیون ریال به حساب ریالی جمعیت و معادل 803 میلیون و 635 هزار ریال نیز طلا و مسکوکات به جمعیت اهدا شده است.»
وی همچنین اعلام می دارد: «علیرغم اینکه بر اساس مدارک موجود، میزان کمک هایی که کشورها و سازمان های مختلف خارجی تعهد کرده بودند که به جمعیت کمک کنند، به 11 میلیون و 886 هزار و 180 دلار می رسید، ولی تنها یک میلیون و 948 هزار و 715 دلار در اختیار ما قرار گرفته است.» (سایت اخبار روز، دوشنبه 18 اسفند 82) به نقل از مدیر کل اقتصادی وزارت امور خارجه بزرگمهر زیاران آمده است که بعد از وقوع زلزله بم، ایران آسمان خود را به روی هواپیماهای امدادرسان خارجی گشود و آمادگی خود را برای دریافت کمک از تمام کشورها به جز اسرائیل اعلام کرد. این کمک ها بوسیلة 240 فروند هواپیما به ایران حمل شده است.
68 کشور، 9 سازمان بین المللی کمک رسان، 7 سازمان دولتی و 70 سازمان امداد رسان غیر دولتی در کمک به ایران مشارکت داشته اند و ارزش کمک های غیر نقدی به زلزله زدگان به حدود 76 میلیون دلار می رسد.» (روزنامه ایران، سه شنبه 13 دی 82)
همچنین به دلیل خسارات وارد آمده به بیمارستان ها و مراکز بهداشتی و در دست نبودن آب آشامیدنی، مشکلات بهداشتی فراوانی برای ساکنین منطقه بوجود آمده بود و پی آمد آن، نیاز مبرمی بود که شهر برای رسیدگی به وضع بهداشت خود داشت. به منظور رفع این مشکل یکی از سازمان هایی که به یاری آسیب دیدگان پرداخت، اینترنشنال مدیکال کُرپس بود که با اعزام پزشکان فارسی زبان و مهندسین آب و فاضلاب به بهبود وضعیت بهداشت شهر و سکنة آن و روند بازسازی سیستم بهداشتی منطقه کمک شایانی کرد. لازم به ذکر است که غیر از مجروحین و مصدومینی که نیاز به مراقبت پزشکی داشتند، مشکلاتی چون زایمان زنان باردار، و رسیدگی به وضع افرادی که دچار بیماری های مزمن بودند و نیاز به عمل جراحی داشتند هم باید مورد توجه قرار می گرفت. امّا داستان در همین جا خاتمه پیدا نمی کند. هنوز مسائل حل نشده ای باقی مانده است. پس غم و اندوه مردمانی که بهت زده بر خاک ها نشسته اند چه می شود؟ آیا ده ها هزار فرد آسیب دیده بخصوص کودکان نیاز به پشتیبانی معنوی طولانی مدت ندارند؟ آیا می توانند از دست رفتن عزیزانشان را به فراموشی بسپارند. در حال حاضر ممکن است بم دیگر زیر نورافکن های جهانی نباشد، اما درد و رنج همچنان ادامه دارد.
(یک زلزله دیگر)
چندی پیش در تاریخ یازده فروردین 1385 خبر سه زمین لرزه که قوی ترین آنها به بزرگی 2/6 ریشتر بوده و چندین پس لرزه که مرکز آنها در منطقه ای کوهستانی میان دو شهر صنعتی بروجرد و دورود بود، به وقوع پیوست و بیش از 60 کشته و حدود 1200 مجروح بر جای گذاشت.
هموطنان ما شب حادثه را در فضای سرد بیرون با دلی مالامال از دردِ از دست دادن عزیزان و اضطراب و ترس از پس لرزه های احتمالی گذراندند. صبح زنان با سرهای پوشیده از گل دور هم نشسته بودند و در فقدان عزیزان از دست رفته شان نوحه سرایی می کردند. آنها مادران و خواهرانی بودند که صورت اشک آلودشان را چنگ می زدند. سکنه بروجرد چنین مراسم صبحگاهی را به چشم ندیده بودند. هنوز مدت زیادی نگذشته، حتی با فرض اینکه اسکان موقت انجام شده و آذوقه کافی در اختیار زلزله زدگان است و بهداشت نیز در وضعیت خوب و قابل قبولی می باشد، به طور قطع افراد داغدیده در وضعیت روحی و روانی مناسبی به سر نمی برند.
ایران باز هم شاهد کمک های انسان دوستانة جامعة جهانی شد. سازمان ملل متحد مبلغ 50 هزار دلار برای خرید چادر، پتو و کانتینرهای ذخیره آب فرستاد. یونیسف 10 هزار تخته پتو به همراه 300 عدد چادر و همچنین مبلغ 100 هزار دلار را برای کمک به آسیب دیدگان روانه کرد. اسپانیا یک فروند هواپیما حامل 6 تن کالا که شامل: چادر، پتو، زیرانداز و چهارگروه برقکار بود را به عنوان مساعدت وارد منطقه کرد. 50 هزار دلار کمک نقدی بود که سازمان بهداشت جهانی برای ایران در نظر گرفت آژانس های سازمان ملل اعم از صندوق کودکان ملل متحد، صندوق جمعیت ملل متحد، برنامه عمران ملل متحد، سازمان های جهانی بهداشت و دفتر هماهنگ کننده امور انسان دوستانه ملل متحد کمک هایی شامل: 450 هزار دلار وجه نقد برای رفع نیازهای اضطراری و اقلام غیر نقدی شامل، پتو، چادر و مجموعه های بهداشتی را ارائه دادند. اینها نمونه ای از کمک های بشر دوستانه بین المللی در این حادثة دردناک بود.
کمک های بین المللی
آمار و ارقام حاکی از این است که در حدود 129 سازمان و مؤسسة بین المللی به منظور کمک به زلزله زدگان وجود دارند که اسامی و مختصری از دستورالعمل های آنها به قرار زیر است:
1. سازمان جهانی صلیب سرخ و هلال احمر: بهبود بخشیدن به وضع افراد آسیب دیده.
2. اینتر نشنال رسکیوکمیتی (کمیتة جهانی نجات): فراهم آوردن ملزومات دارویی، سرپناه و تانکر های ذخیرة آب.
3. اسلامیک ریلیف (کمک اسلامی): رساندن کمک های اورژانسی به حادثه دیدگان.
4. سلویش آرمی (ارتش رستگاری): فراهم آوردن نیازهای اولیه شامل آب، غذا، پوشاک، دارو، سرپناه موقت، آب آشامیدنی، پزشک و غیره.
5. داکترز ویت اوت بردرز (پزشکان بدون مرز): امداد رسانی بهداشت.
6. تیچرز ویت اوت بردرز: (معلمین بدون مرز): تعلیم و آموزش کودکان مناطق حادثه دیده.
7. مرسی (بخشش): فراهم آوردن کمک های اورژانسی برای کسانی که بی خانمان شده اند.
سازمان ملل، یونیسف، سازمان بهداشت جهانی، صلیب سرخ بریتانیا، کانادا، امریکا، و هند، گروه عملیات ضد گرسنگی، برخورد جهانی، به قلب، خیریه ای برای پیشرفت بشر دوستانه و خیرخواهانه، امید جهانی، کمک مسلمان، شاهین، ارتش رستگاری و منظرة جهانی نمونه ای از سازمان های بین المللی هستند که در هنگام زلزله به کمک آسیب دیدگان می شتابند.
نیازهای معنوی
پی بردن به نیازهای روحی و روانی افرادی که دچار چنین بحران هایی شده اند باید از اهمیت بالایی در این سازمان ها و نهادها برخوردار باشد و در دستور کار آنان قرار بگیرد. افراد حادثه دیده در معرض اختلالات روحی، روانی و رفتاری قرار می گیرند. آنها نه تنها در زمان حادثه بلکه مدت ها پس از آن هم تحت استرس و فشار روانی زیادی زندگی می کنند.
به جز حادثه دیدگان، داوطلبان و کارکنانی که برای کمک و امداد رسانی به منطقة زلزله زده می روند هم باید تحت حمایت های روانشناسانة قوی قرار بگیرند.
توجه به این نکته ضروری است که این حمایت ها باید بر اساس نیازهای خاص هر فرد و مد نظر قرار دادن شرایط ویژة محیطی و با توجه به قومیت و اعتقادات افراد انجام شود، تا بتوان آنها را در پذیرفتن شرایط موجود یاری کرد.
حمایت از پشتیبانی روانی افراد باید در اصول کار سازمان ها قرار بگیرد. بدین منظور لازم است متخصصانی با تجربه در مؤسسات دولتی، غیر دولتی (NGOS)، جامعة دانشگاهی، رسانه ها و بخش های خصوصی به آموزش و هدایت داوطلبین بپردازند.بهتر است فراموش نکنیم که ایران از مناطق زلزله خیز است. بر اساس آمار و ارقام بدست آمده در کشور ایران به طور میانگین حداقل یک زلزلة خفیف در هر روز اتفاق می افتد. زلزله هایی که بسیاری از آنها می توانند ویران کننده باشند. مراقب باشیم. آسیب دیدگان هنوز به کمک ما نیاز دارند.

بازگشت به فهرست مقالات

ویژه

2006-05-16T04:41:00.000-07:00

هر انسان بمی به هزار ارگ بم می ارزد

استاد بر فراز ویرانه ها

نغمه دانش

دوسال و چهار ماه از وقوع زلزله دلخراش بم گذشت و از همان روزهای اولیه وقوع حادثه تا امروز هر بار که یاد این واقعه دردناک می افتیم، بارقه امیدی از گوشه ذهنمان می درخشد که استاد آواز ایران، محمدرضا شجریان با تمام توان ایستاده است تا «باغ هنر بم» را بسازد تا هم مرهمی بر دل زخم دیده مردم بم باشد و هم مایه افتخاری برای همه ما ایرانیان که بر ویرانه های بم، باغی ایرانی در خور هنر و فرهنگ ایرانی ساخته ایم و بر آن و سازندگان آن، معماران و مهندسان و هنرمندان و بخصوص استاد شجریان، به خود می بالیم.
شجریان از زمانی که ایده ساخت «باغ هنر بم» را مطرح کرد تا امروز لحظه ای از آن غافل نبوده است و با سفرهای دوره ای خود به بم پیشرفت آن را از نزدیک نظاره کرده و در جهت رفع موانع و مشکلات و تسریع در ساخت آن اقدام کرده است.
وی در جدیدترین سفر خود که روز هشتم اردیبهشت 85 بود با جمعی از پیمانکاران، معماران، مدیران، دست اندرکاران فعلی و افرادی که قرار است به زودی به جمع گروه بپیوندند، به بم داشت از مراحل ساخت پروژه دیدن کرده و برای ادامه کار برنامه ریزی های جدیدی کرد.
همچنین در این سفر، مجید مجیدی برای اینکه در جریان پیشرفت پروژه قرار بگیرد و راهکارهای اجرایی خود را ارائه دهد، شجریان و گروهش را همراهی کرد.
مهندس بهار مشیری یکی از دست اندرکاران اصلی پروژه «باغ هنر بم» که در همه سفرهای شجریان به بم با او بوده است، درباره افراد همراه در سفر اخیر و تصمیمات گرفته شده می گوید: «تیرماه

سال 84 گروه شورای سیاستگذاری و روابط عمومی که متشکل از 10 نفر بود تشکیل شد. این افراد تا امروز بم را ندیده بودند. آنها همراه با تعدادی از مهندسان سندیکای ساختمانی و چند مهندس دیگر که در بخش های مختلف قرار است با ما همکاری کنند و همچنین مجید مجیدی در این سفر با ما به بم آمدند.
همچنین در این سفر مطرح شد که گروه زیادی از پیمانکاران و مهندسان می توانند به جای کمک نقدی، مصالح و امکاناتی چون سنگ، آهن و ... را یا به صورت اهدایی و یا با قیمت پایین تر در اختیار ما قرار دهند.
همچنین یکی از مهندسان حاضر تقبل کرد کار تأسیسات برق مجموعه را به انجام رساند. او از پیشرفت و وضعیت پروژه ابراز رضایت کرد و گفت در صورتی که کمی، کار آجر ساختمان جلو بیاید می توانیم کار برق را شروع کنیم و او می تواند با کمک دوستانش در زمینه کابل و پست برق نیز کمک های دیگری در اختیارمان قرار دهد. مهندس دیگری که در سفر همراه ما نبود ابراز تمایل کرده که بخش تأسیسات آب و موتور خانه را تجهیز کند.»
مشخصات «باغ هنر بم»
«باغ هنر بم» در زمینی به مساحت 12 هکتار، با مساحت 7 هزار متر مربع زیر بنا، به طول 745 متر و عرض 90 متر در یک پارک که مساحت آن 40 هکتار است در حال ساخت می باشد.
کل مجموعه شامل 4 حیاط متوالی به عنوان ارتباط دهنده های ساختمان ها، 3 مجموعه ساختمان اصلی شامل مدرسه موسیقی، گالری ها، کتابخانه، مجموعه فرهنگی و تجاری، آمفی تئاتر و در نهایت باغ ایرانی به عنوان استخوان بندی اصلی مجموعه است. مجموعه موسیقی و هنر در 4 حیاط متوالی ساخته می شود که شامل مدرسه موسیقی با مساحت 3 هزار و 200 متر مربع و 400 متر مربع فضای باز شامل بخش های آموزشی تئوری، کارگاه های آموزشی، کتابخانه، صداخانه مجهز، بخش اداری، میهمانسرا و سرویس تأسیسات است.
کل این ساختمان ها به جهت ملاحظات اقلیمی، بومی، فرهنگی (عدم تظاهر و خودنمایی در نمای شهری) و سازه ای (استفاده از خاک جهت استقامت در برابر زلزله) 3 طبقه ساخته می شود که یک طبقه در خاک نشسته و تنها دارای نمای بیرونی 2 طبقه است.
«باغ هنر بم» که در جنوب غربی شهر بم قرار دارد، خیابان بالای شهر را به خیابان پایین شهر وصل می کند و با این ارتباط می تواند کارآیی بیشتری داشته و باعث جذب مردم به این محیط فرهنگی ـ هنری باشد.
همانطور که اشاره شد مجموعه دارای 4 حیاط متوالی است. حیاط اول (شمالی) مجموعه فضای اتصال باغ هنر بم و ورودی مجموعه است. حیاط دوم به عنوان فضای مرکزی و حیاط نیمه خصوصی، مدرسه موسیقی را به سمت حیاط سوم روان می کند. حیاط سوم (گودال باغچه) به عنوان حیاط عمومی، فضای تجاری ـ فرهنگی و ساختمان های گالری و کتابخانه و آمفی تئاتر را به یکدیگر پیوند می دهد.
حیاط چهارم حلقه اتصال بین مجموعه ساختمان ها و باغ ایرانی خواهد بود. باغ ایرانی شامل 7 باغچه متوالی 70 متری است که مجموعه را به انتهای جنوبی سایت وصل کرده و حالتی دعوت کننده به کل باغ هنر می بخشد. این باغ همچنین به عنوان محل تجمع در مقیاس شهر عمل کرده که به زنده کردن کل مجموعه و وارد کردن هنر و بالاخص هنر موسیقی در زندگی روزمره مردم کمک خواهد کرد.
در طراحی معماری سعی شده علاوه بر انعکاس مفاهیم اصیل معماری ایرانی ـ بومی در ذات مجموعه، در صورت ظاهری بنا و مصالح نیز ملاحظات بومی ـ اقلیمی رعایت شود، در همین راستا از آجر و کاهگل و خشت به عنوان مصالح پر کننده و نازک کاری در کنار سازه های بتنی مقاوم در برابر زلزله استفاده خواهد شد.
جدیدترین اطلاعات از ساخت پروژه
مهندس بهار مشیری فرزند مرحوم فریدون مشیری که همراه با همسرش مهندس خواجه نصیری کار طراحی معماری «باغ هنر بم» را بر عهده دارند، درباره وضعیت پیشرفت پروژه تا امروز می گوید: «اسکلت بتنی مدرسه تکمیل شده و فنداسیون 2 ساختمان نگارخانه و کتابخانه هم ریخته شده، ستون های نگارخانه هم در حال برپایی است. نقشه های اجرایی و محاسباتی برای بخش هایی که پی آن ریخته شده آماده است، ولی سالن اجتماعات که خاکبرداری آن انجام شده، هنوز نقشه اجرایی و محاسباتی آن آماده نیست.»
وی می افزاید: «سندیکای پیمانکاران ساختمانی به ما قول کمک مالی داده اند که اگر اعتبارات آنها برسد، حتی اگر به صورت قسط به قسط در اختیار ما قرار گیرد، 50 درصد از کار با سرعت بیشتر به پایان خواهد رسید.»
مهندس مشیری درباره هزینه هایی که تا به اینجا انجام شده و اعتبارات مورد نیاز بعدی اشاره می کند: «تا این مرحله تقریباً 500 میلیون تومان خرج کرده ایم و تقریباً 5/2 میلیارد تومان دیگر بودجه نیاز داریم که اگر این اعتبارات به موقع برسد، ما هم مشکل زمانی نخواهیم داشت و پروژه را در همان زمان گفته شده یعنی 3 سال تحویل خواهیم داد.»
ایشان در پاسخ به این پرسش که چرا امور مالی پروژه نیز توسط شرکت معماری آن اداره می شود می گوید: «منتظریم تا شرکت باغ هنر بم به ثبت برسد تا مسائل مالی و اداری پروژه را به آنها تحویل بدهیم. ما شرکت معماری هستیم و رسیدگی به مسائل مالی، بسیاری از وقت و انرژی ما را می گیرد که در صورت تحویل این بخش از کار بهتر می توانیم به وظیفه اصلی خود برسیم. البته تا اینجا سعی کرده ایم با نظارت مستقیم استاد شجریان به صورت کاملاً دقیق و شفاف به حسابرسی کلیه امور بپردازیم. ما در نظر داریم تا اسامی کلیه کسانی که به پروژه کمک نقدی و غیر نقدی کرده اند، از کمترین تا بیشترین مقدار را در پروژه انعکاس دهیم و در لوح یادبودی به ثبت برسانیم.»
بهار مشیری در پاسخ به این انتقاد که گفته می شود آیا پروژه ای به این عظمت برای شهر بم لازم بود، می گوید: «اول قرار بود مدرسه موسیقی ساخته شود، ولی بعد طی جلساتی به این نتیجه رسیدند که باید به مسائل فرهنگی شهر بم هم توجه شود و این شهر که میراثی قدیمی است و جذابیت جهانی دارد و توریست جذب می کند، باید بنایی در خور آن داشته باشد. ضمن اینکه مجری طرح هم شخصیتی چون استاد شجریان بود که باید کاری در خور وی ارائه می دادیم. آن اوایل آنقدر همه مردم هیجان داشتند و کمک می کردند که ما مطمئن بودیم پولش جور می شود و تا الان هم همین مردم بودند که با کمک هایشان باعث پیشرفت کار شده اند. استاد روی این امر تأکید دارند که این پروژه کاملاً ملی است و به دست مردم باید به نتیجه برسد. جالب است بدانید از قبل عید تا الان با چند تلفن توانستیم 10 میلیون تومان کمک برای ادامه کار جذب کنیم. در کنسرت آذرماه آقای شجریان، ما عکس ها و بروشورهایمان را به مردم نشان دادیم و فرم های دریافت کمک را توزیع کردیم، نزدیک به 500 نفر اعلام آمادگی کردند که از هر قشری و به هر مقداری به ما کمک می کنند.»
ایشان در خصوص کمک هایی که قرار بود از سوی ایرانیان مقیم خارج در اختیارشان قرار بگیرد اینگونه توضیح می دهد: « این کار به دلیل اینکه باید از کانال های مختلف عبور کند سرعت کمی دارد و اگر این کمک ها بتواند با سرعت بیشتری به ما برسد کار سریع تر پیش خواهد رفت.»
«باغ هنر بم» چطور متولد شد؟
پس از وقوع زلزله بم بسیاری از هنرمندان به روش های مختلف اقدام به جمع آوری کمک های مردمی برای همیاری با مردم زلزله زده بم کردند. در آن روزها خواننده ها و گروه های موسیقی مختلف به اجرای زنده در سطح کشور پرداختند و درآمد حاصل از آن را به بازسازی بم و کمک به مردم زلزله زده اختصاص دادند. در این میان محمدرضا شجریان استاد آواز ایران 3 شب پیاپی در سالن بزرگ وزارت کشور به اجرای زنده پرداخت. در این اجراها که اواخر دی ماه82 برگزار شد، گروه همنوایان شامل استاد علیزاده، کیهان کلهر و همایون پسر استاد او را همراهی کردند و قطعاتی از آلبوم های «بی تو به سر نمی شود» و «فریاد» را اجرا کردند.
پس از برگزاری کنسرت ها، شجریان اعلام کرد که درآمد آن را برای احداث بنایی به عنوان مدرسه موسیقی در بم اختصاص می دهد. این طرح در ابتدا طرح چندان بزرگی نبود ولی به مرور زمان و پس از جلساتی که استاد با مسئولان شورای شهر و شهرداری شهر بم داشت و قول های مساعدی که آنها دادند و زمینی که در اختیار وی گذاشتند، این طرح رفته رفته رنگ و بوی دیگری به خود گرفت و در نهایت به پروژه «باغ هنر بم» به عنوان مجتمعی فرهنگی ـ هنری تبدیل شد.
کلنگ ساخت «باغ هنر بم» 4 دی ماه سال 83 و در سالروز وقوع زلزله دلخراش بم با حضور استاد شجریان و هیئت همراه در زمین مذکور در شهر بم به زمین خورد.
مهندسان پروژه پیش بینی کرده بودند در صورت تأمین اعتبارات مورد نیاز در زمان های مقرر، «باغ هنر بم» پس از 3 سال که کلنگ آن به زمین خورد، آماده بهره برداری خواهد بود. در آن روزها مبلغ 3 میلیارد تومان جهت ساخت و به مرحله بهره برداری رساندن پروژه بر آورد شده بود که تا امروز برای تأمین این اعتبار، آن گروه با مشکلات زیادی رو به رو بوده اند و دلیل آنکه در دوره هایی کار با کندی پیش رفته است، نرسیدن بودجه و امکانات در زمان مقرر بوده است.
گفتنی است در آخر دی ماه 82 به پیشنهاد شجریان، مهندسان مشاور طرح این مجموعه هنری را آماده کردند و پس از تحویل زمین در اسفند 82 برنامه های ساخت «باغ هنر بم»، آماده و پلان اصلی آن در آذر ماه سال 83 به پایان رسید و مجری اسکلت بتنی کار خود را آغاز کرد. پس از آن شورای برنامه ریزی با همکاری متخصصان جامعه شناسی و مهندسان مشاور تشکیل شد و کار تا به امروز ادامه داشته است.
هنرمندان در کنار شجریان ایستادند
از آنجا که متولی اصلی ساخت «باغ هنر بم» محمدرضا شجریان یکی از بزرگترین هنرمندان ایرانی است، بسیاری از هنرمندان از عرصه های مختلف دست او را به یاری فشردند. از سینماگران گ

رفته تا خوشنویسان، نویسندگان، انیماتورها، موسیقیدانان، اهالی تئاتر، نقاشان و ...
از جمله هنرمندانی که سعی کرده با حضور بیشتر خود در کنار شجریان بیشتر او را یاری رساند، مجید مجیدی کارگردان سینماست. وی بخشی از فروش فیلم «بید مجنون» خود را در زمانی که فیلم روی پرده بود برای کمک به ساخت «باغ هنر بم» اختصاص داد و بارها برای هر نوع کمک اعلام آمادگی کرده است.
از آنجا که این مجموعه دارای مدرسه موسیقی است، اعضای هیئت مدیره خانه موسیقی قبول کرده اند که به عنوان اولین استادهای این هنرستان به تدریس بپردازند و این هنرستان را به عنوان مرکز تعلیم موسیقی بومی در کشور معرفی کنند، شاید هم روزی این مرکز به دانشگاه موسیقی بین المللی تبدیل شود.
شجریان: دلتون شاد و سرتون سرفراز
استاد شجریان که خیلی اهل مصاحبه نیست در دو سال و چند ماه اخیر جهت اطلاع رسانی در زمینه مراحل پیشرفت ساخت مجموعه «باغ هنر بم» و همچنین جلب کمک های مردمی چندین بار با رسانه های معتبر به گفت و گو نشسته است. ضمن اینکه در نشست های مطبوعاتی، جشن خانه سینما، اختتامیه جشنواره فیلم فجر و ...حضور یافته و از این طریق هم سعی کرده باز هم افکار عمومی را متوجه شهر زلزله زده بم و مردم آن بکند. استاد آواز ایران که در این مدت به طور مستقیم وظیفه نظارت بر پیشرفت فیزیکی پروژه ساخت «باغ هنر بم» را بر دوش کشیده است، در صحبت های خود حتی در خصوص مسائل فنی، پیشرفت کار، تخصیص بودجه، کمبود امکانات نیز بسیار گفته است. ولی تأثیر گذارترین صحبت های وی در روز 12 دی ماه 82 در جمع هنرمندان و مردم بود که در آن روزهای نزدیک به وقوع حادثه توانست به جلب کمک های بسیاری از سوی مردم و هنرمندان منجر شود.
استاد شجریان در آن روز خطاب به مردم گفت: «من مثل شما از این فاجعه دردناک در بم دردمند شدم. بم که لرزید جهان لرزید و مردمی به سوگ نشسته اند. من به خود می بالم که یک ایرانی ام و از اینکه می بینم این مردم چقدر مهربان و خوبند گریه ام می گیرد. ما هنرمندان از مردم عقب ماندیم و سعی می کنیم در حد توانایی خودمان کمک کنیم و به زلزله زدگان بم نشان دهیم که با مردمیم و مردم را دوست داریم.»
وی ادامه داد: «هر انسان با کل کائنات برابر است. هر انسان بمی به هزار ارگ بم می ارزد و چه حیف که آنها از بین ما رفتند. من از شما می خواهم که همدیگر را دوست بدارید، در غیر این صورت ما فنا می شویم. دلتون شاد و سرتون سرفراز ـ غم به دل هیچکس راه پیدا نکنه.»

بازگشت به فهرست مقالات

ویژه

2006-05-16T03:47:00.000-07:00

مدرسه سازی مهیار منشی پور برای بمی ها

دل نازکی یک مشت زن

لیلی خردسند

همه بدبختی ها یک دفعه سرشان خراب شده بود. با یک تکان شدید زمین، همه زندگی شان خاک زیر پایشان شده بود، عزیزان از دست رفته، زندگی از دست رفته، ... بار غمشان شانه هایشان را خمیده کرده بود. همه ما هم برای برداشتن باری از دوششان، لقمه نانی، تکه لباسی تعارفشان کردیم، چادری سقف بالاسرشان و ... اما این چیزی نبود که آنها می خواستند. یک امید دوباره به زندگی، لبخندی که بگوید دوباره می شود همه چیز را از نو شروع کرد. اما همه ما این را فراموش کردیم. تا اینکه یک نفر پیدایش شد. عجیب بود. این مهیار منشی پور بود که از فرانسه به ایران آمده بود تا دست بمی ها را بگیرد و بگوید، بلند شوید با هم زندگی را دوباره بسازیم. زندگی را باید ساخت...!
چند هفته بعد از زلزله بم بود که مهیار با چند چمدان به ایران آمد. بوکسور ایرانی الاصل فرانسه از 12 سالگی که با پدرش به فرانسه رفته بود، هیچ وقت دیگر حاضر نشده بود به ایران برگردد. خاطرات جدایی از مادرش آزرده اش می کرد. اما زلزله فرق می کرد: «نتوانستم تحمل کنم. تا شنیدم زلزله آمده و خیلی از مردم زندگی شان را از دست داده اند، ناراحت شدم. رفتم سفارت تا ویزا بگیرم، طول کشید، خیلی هم نتوانستم چیزی تهیه کنم. برای اینکه دست خالی نباشم، شیر خشک، چند دست لباس و کفش آورده ام. مهیار با پرواز دیر رسیده بود و آن روز چقدر عصبانی بود، فرودگاه مهرآباد را روی سرش گذاشته بود. پروازهای بم جایی نداشت، تا شب به هر دری زد و بالاخره به بم رفت.
پا روی خرابه ها گذاشت و اشک ریخت. گریه های او و خرابه های بم را فیلمبردار و عکاس روزنامه" اکیپ" و شبکه تلویزیونی" + chanel" به خاطر سپردند تا به مردم فرانسه نشان بدهند. مهیار با زهرا و فاطمه آشنا شد. دو دختری که همه خانواده شان را از دست داده بودند. دختران ناراحت، میهمان را رد نکرده بودند. نان و خرما تعارفش کرده بودند. چقدر پرتغال دستش داده بودند. اینها هنوز به یاد مهیار مانده. انگار بزرگ ترین رویداد تاریخی را دیده:« نه باورم نمی شد. آنها چیزی برای خودشان نداشتند. اما هر چه داشتند به من تعارف کردند.»
مهیار پیرزنی را دیده بود که دختر 13 ساله اش را به بغل گرفته. دختری را که پایش زیر آوار مانده بود اما پزشکی یا کمکی نبوده که به دادش برسد و چقدر عصبانی بود از این موضوع:« نمی دانم آدم هایی که آنجا رفته بودند، چرا به این زن و دختر کمک نمی کردند. زن خسته بود. اما کسی کمکش نمی کرد.» مهیار دختر را بغل کرده بود و به چادرهای هلال احمر برده بود و تا پزشک ها معالجه اش نکرده بودند، تنهایش نگذاشته بود. مهیار خیلی از بچه ها را دیده بود که بی کس، روی آوارها چمباتمه زده اند و با چشمان نگران او را نگاه می کنند. لباس ها را با دست های خودش تن آنها کرده بود. همه را نزدیک ارگ قدیم بم، البته ویرانه های آن جمع کرده بودند.
او به همه آنها گفته بود که باید دوباره زندگی کنند:« از روی خرابه ها تا ارگ دویدم. ورزش سمبل زندگی است، من ورزشکارم و باید به آنها نشان می دادم که باید دوباره زندگی کنند. باید به آنها امید می دادم.» مهیار بوکسوری که با مشت های سنگینش، خیلی ها را از پا درآورده، جلوی بدبختی های بمی ها، تاب نیاورده بود. پشت خرابه ها هق هق زده بود و اشک ریخته بود. هق هق هایی که اشک خبرنگار و عکاس اکیپ را درآورده بود. اما باید کار مهمی می کرد. یک مدرسه. یک مدرسه برای بچه ها:« آنها باید درس بخوانند. جایی برای این کار نیست. برای هیچ کس هم مهم نیست. من باید مدرسه بسازم. مدرسه ای که هیچ زلزله ای دیگر نتواند آن را خراب کند.» این تصمیمی بود که مهیار در بم گرفت. به فرانسه برگشت و انجمن فرانسه ـ بم را راه انداخت. با محبوبیتی که بین فرانسوی ها و ایرانیان مقیم آنجا داشت، قابل پیش بینی بود که پول قابل توجهی جمع شود. مهیار قبل از این به مردم حاشیه نشین پاریس و پوآتیه ( شهر محل زندگی مهیار) کمک های زیادی کرده بود:« من همیشه با آنها صحبت می کردم که باید کار کنند و زندگی شان را جلو ببرند. می دانستم که نمی توانند.کمک می کردم تا جایی مشغول به کار شوند.»
شش قهرمانی جهان، مهیار را به اندازه کافی در فرانسه معروف کرده. او پول ساخت مدرسه را تهیه کرد. طراحان فرانسوی، ساختمان مدرسه را طراحی کردند؛ مدل مدرسه های بزرگ فرانسه. با کتابخانه، آزمایشگاه و ... مجهز مجهز. چهار معمار در ایران مأمور شدند که این طرح را اجرا کنند. مهیار یک بار دیگر به ایران آمد تا از شهرداری بم زمین بخرد. همه کارها برای ساخت مدرسه مهیا شد. اما یک مشکل او را منصرف کرد: «من می خواستم در ، پنجره و همه وسایل مدرسه را از فرانسه بیاورم. دیدم سخت است و نمی شود این کار را کرد.»
قرار است شهرداری بم چهار مدرسه در بم بسازد و مهیار همه آنها را مجهز کند.« اینطوری بهتر است و کارها زودتر پیش می رود. من از ایران خیلی دورم و نمی توانم نظارت کامل بر کارها داشته باشم. با بمی ها توافق کردیم که آنها مدرسه را بسازند و من نیمکت، وسایل آزمایشگاه و بقیه چیزهایی را که یک مدرسه نیاز دارد تهیه کنم تا این مدرسه ها ساخته شود. من هم کمک بیشتری جمع آوری می کنم و با پول بیشتری به ایران می آیم.» مهیار منشی پور خرداد ماه به ایران می آید. او از بوکس خداحافظی کرده اما هنوز کار بم را به آخر نرسانده. او می آید مدرسه ها را مجهز می کند. او می خواهد در شروع فصل مدرسه هم در ایران باشد، می خواهد بچه های بم را در کلاس های درس ببیند. به قول مهدی منشی پور پدر مهیار، عجیب است پسری با این عواطف بخواهد به صورت کسی مشت بزند.

بازگشت به فهرست مقالات

ویژه

2006-05-16T03:35:00.000-07:00

در پارک قیطریه برگزار شد:

بازارچه خیریه برای بروجردی ها

نغمه دانش

پنج شنبه شب و صبح جمعه 10 و 11 فروردین زمین لرزه هایی به بزرگی 7/4، 5/5، 5/1 و 6 ریشتر شهرستان های بروجرد و دورود در استان لرستان را لرزاند. در پی این حادثه اماکن مسکونی 37 روستای بخش سیلاخور دورود بین 40 تا 100 درصد تخریب شد. در برخی از آمارها آمده این زلزله موجب تخریب 330 روستا و بی خانمان شدن 15000 خانوار شده است. حداقل 63 نفر جان خود را از دست دادند و جمعیتی نزدیک به 1400 نفر مجروح شدند. پس از وقوع این حادثه تعداد زیادی از سازمان های دولتی و غیر دولتی از سراسر کشور برای کمک به مردم زلزله زده اقدام کردند. یکی از این سازمان ها شورای هماهنگی امور بحران ها با نام اختصاری «شهاب» بود. این سازمان روز اول اردیبهشت بازارچه خیریه ای به مناسبت ایام با سعادت میلاد پیامبر خاتم(ص) و امام جعفر صادق(ع) و به منظور حمایت از مردم زلزله زده لرستان در فرهنگسرای ملل بوستان قیطریه با کمک شهرداری تهران، دفتر ملل متحد برای هماهنگی امور انسان دوستانه (اوچا) و جمعی از سازمان های غیر دولتی و گروه های خیریه و داوطلب از ساعت 9 صبح تا 9 شب برگزار کرد.
هدف بازارچه
برگزاری بازارچه خیریه و فروش غذا، مواد غذایی، محصولات فرهنگی مختلف، صنایع دستی، زیور آلات، گل و گیاه، اجرای موسیقی زنده و ... با هدف اجرای پروژه فرهنگی ـ آموزشی برای کودکان و نوجوانان منطقه لرستان بوده است. همچنین در راستای برپایی این بازارچه در نظر گرفته شده است که بازدیدکنندگان را با سوانح طبیعی و نقش سازمان های غیر دولتی و مؤسسات خیریه در چنین حوادثی آشنا کنند و در پایان هم کمک های نقدی شامل فروش محصولات، کرایه غرفه ها و کمک های نقدی و غیر نقدی مردمی جمع آوری و پس از ساماندهی به مردم زلزله زده لرستان اختصاص یابد.
_ عرضه انواع خوراکی و نوشیدنی سریع و آماده (ساندویچ، نوشیدنی سرد و گرم، انواع کیک و شیرینی، انواع تنقلات)
_ ارائه غذای گرم (سیب زمینی سرخ کرده، ذرت بخار پز، سمنو، آش و ...)
_ فروش لوازم تزیینی و زینتی (سنگ و گوهر، شمع، گل چینی و پارچه ای، انواع لوازم زینتی، سفال و سرامیک، انواع صنایع دستی، عروسک، مجسمه، کارت های تبریک، تابلوهای عکس و نقاشی، جعبه های هدایا و عطر...)
_ فروش گل و گیاه و لوازم جانبی
_ عرضه کتاب و محصولات فرهنگی، کارت اینترنت و تلفن،CDهای مجاز، بلیت های مراکز فرهنگی اعم از سینما، تئاتر و کنسرت های موسیقی
_ برگزاری موسیقی زنده سنتی
_ برپایی غرفه های اطلاع رسانی
فضای بازارچه
غرفه ها بیشتر به دست جوانان اداره می شود که تمام تلاش خود را می کنند تا محصولات خود را به بهترین نحو به مردم عرضه کنند و نیت آنها از این کار بردن سود مالی بیشتر نیست، چرا که اکثر آنها 100 درصد درآمد حاصل از فروش خود را برای کمک به زلزله زدگان در نظر گرفته اند و مبلغ کرایه غرفه را هم از جیب خود پرداخته اند. البته برخی از غرفه داران هم هستند که تنها سود حاصل از فروش خود را برای کمک در نظر گرفته اند. آنچه مسلم است در هر دو حالت انگیزه اینکه این افراد یک روز تعطیل خود را اینجا دور هم گرد آمده اند تنها انسان دوستی و کمک به همنوع درمواقع سختی است.
گروه زنان دیپلماتیک
از غرفه هایی که جلب توجه می کند، غرفه گروه بانوان دیپلماتیک است. این گروه متشکل از بانوان دیپلماتیک مقیم تهران هستند که عمده محصولات آنها توسط خودشان تولید شده و شامل پوشاک و انواع سجاده و چادر نماز می شود. این گروه غالباً در بازارچه های خیریه شرکت و در مواقع بحران به کمک رسانی به همنوعان اقدام می کنند. این گروه به زودی اساسنامه خود را با هدف کمک به ایتام، کارهای عام المنفعه، فعالیت های فرهنگی همچون تدریس زبان فارسی و آموزش ساخت انواع صنایع دستی ایرانی به همسران دیپلمات های خارجی مقیم تهران به ثبت خواهند رساند.
گروه های همکار
البته گروه های دیگری نیز در این بازارچه در کنار اعضای «شهاب» حضور فعال و مفید داشته اند، از آن جمله می توان به مؤسسه خیریه بهنام دهش پور، مؤسسه خیریه حمایت از کودکان مبتلا به سرطان (محک)، کانون توسعه فرهنگی کودکان، دفتر ملل متحد برای هماهنگی امور انسان دوستانه، خانه اشتغال بانوان ناصر خسرو، آشپزخانه محلی 13 آبان، زنان نیک اندیش سبز، گروه سرای مهر، سایت کلوب دات کام اشاره کرد. گفتنی است حدود 100 نفر از داوطلبان جوان سازمان های غیر دولتی به طور فشرده در یک هفته برپایی این بازارچه فعالیت کردند.
3 میلیون تومان درآمد
درآمد حاصل از این بازارچه خیریه نزدیک به 3 میلیون تومان بوده که این رقم صرف راه اندازی تعدادی چادر کتابخانه ای با هدف خدمات رسانی به کودکان، نوجوانان و جوانان منطقه آسیب دیده لرستان خواهد شد. شاید این رقم نتواند کلیه مشکلات نوجوانان، کودکان و جوانان را در عرصه فرهنگی حل کند ولیکن به عنوان نقطه حرکتی برای رسیدگی و کمک به وضعیت این افراد است. به امید اینکه دیگر سازمان های دولتی و غیر دولتی در گام های بعدی به کمک مردم زلزله زده لرستان بشتابند.
معرفی یک NCO: شهاب
شهاب یا شورای هماهنگی امور بحران ها، سازمانی است دائمی که در شرایط غیر بحرانی برای بالا بردن سطح آگاهی و آمادگی مردم در برابر سوانح تلاش می کند و سازمان های دولتی را تشویق می کند وظایف قانونی خود در پیش بینی، پیش گیری و آمادگی در کمک رسانی سریع در سوانح بزرگ را انجام دهند و پس از آن نیز در بازسازی های روانی و مادی در کنار آسیب دیدگان باشد. این شورا بر اساس تفاهم نامه ای که بین 12 نهاد مدنی فعال امضا شد موجودیت خود را اعلام کرد تا هماهنگی های لازم را حول محورهای مشترک انجام دهد. این شورا با کمک هیئت اجرایی و کمیسیون های جانبی که منتخب شورای هماهنگی هستند سعی در شناخت نیازها، جمع آوری کمک ها و اجرای طرح ها دارد.
شهاب به طور شفاف این وظیفه را به عهده گرفته است تا کلیه کمک های اشخاص و نهادهای داخلی و خارجی را بر اساس طرح هایی که اهدا کنندگان کمک ارائه کرده اند و یا مورد تأیید آن ها است و همچنین پروژه هایی را که شورای هماهنگی تصویب کرده است به کمک نهادهای مردمی به اجرا گذارد.
با ایجاد نهاد تعامل، شهاب این امکان را فراهم ساخته که جامعه مدنی ایران بتواند با بخش های دولتی و نیمه دولتی و نیز با سازمان های بین المللی و سازمان های غیر دولتی خارجی وارد گفتگو و برقراری همکاری دو یا چند جانبه شود تا علاوه بر حصول نظرات چند جانبه و شفافیت بیشتر در مصرف منابع (اعم از دولتی و غیر دولتی)، همه سازمان ها و تشکل ها بتوانند با برنامه مشترکی اقدامات خود را در زمینه های تخصصی متمرکز کرده و در نتیجه کارآیی مجموعه فعالیت ها را در پرتو این همکاری به حداکثر برسانند.
فعالیت شهاب در حال حاضر محدود به کشورمان است، اما با اندوختن دانش و تجربه بیشتر و گسترش امکانات سازمانی و انسانی، امید دارد که در راستای اهداف بشر دوستانه، در صورت نیاز، بتواند به کمک سایر کشورها (دست کم در همسایگی خود) بشتابد و برای جامعه مدنی سایر کشورها الگویی موفق در مقابله با بحران ها باشد.
هیئت مؤسس شورای هماهنگی امور بحران ها (شهاب) از سازمان های غیر دولتی زیر تشکیل شده است:
_ اتاق بازرگانی و صنایع و معادن تهرانWWW.TCCIM.COM
_ انجمن حمایت از کودکان WWW.APCL.ORG.IR
_ انجمن حمایت و حفاظت ا زمحیط زیست خوزستان ـ تهران
_ انجمن فارغ التحصیلان دانشگاه صنعتی شریف WWW.ALUMSHARIF.ORG
_ بنیاد علمی زیرک زاده WWW.ZIRAKZADEHFOUNDATION.ORG
_ جمعیت زنان مبارزه با آلودگی محیط زیست ـ تهران
_ خیریه مادر و کودک ـ تهران
_ کانون توسعه فرهنگی کودکان WWW.CCDC.IR
_ انجمن پژوهش های آموزشی پویا
_ مؤسسه خیریه حمایت از کودکان مبتلا به سرطان WWW.MAHAKjCHARITY.ORG

_ مجمع کنفدراسیون صنعت ایران
_ مؤسسه مطالعات اجتماعی و زیست محیطی بومیران http://www.boomiran.org/_ مؤسسه همیاران غذا WWW.HAMYARAN.ORG

بازگشت به فهرست مقالات

در شهر

2006-05-16T03:16:00.000-07:00

پیش درآمد networkmarketingرویای شیرین پولدار شدن

زهرا غفرانی

هر پدیده اجتماعی که در یک برهه زمانی در میان افراد یک جامعه اشاعه داده می شود، دارای ابعاد و نمودهای گوناگون و فراوانی است. برای بررسی و موشکافی پدیده های اجتماعی نیاز به این است که هر کدام از این ابعاد و نمودها جدا جدا و در کنار یکدیگر و با یک ارتباط و تناسب مورد بررسی قرار گیرد. پدیدة شرکت های هرمی و نتورکینگ یکی از پدیده های قابل بحث در امروز جامعه ماست.
به ناگهان تب فعالیت در این شرکت ها و این نوع کارها سرتاسر جامعه را فرا گرفت. در یک برهه زمانی خاص به ناگه بحث این قبیل کارها و نتورکینگ نقل هر محفلی شده بود. در تمامی فضاها بحث این کار فراگیر شده بود. در میان خانواده ها، در دانشگاه ها و مدارس، در اداره ها و ... ناگهان هزاران نفر یک هویت تازه پیدا کردند، شغل جدیدی در فهرست شغل های دیگر اضافه شد؛ من نتورکرم! این جمله ای است که بارها از زبان خیلی از افراد شنیده ایم. پدیدة تجارت الکترونیکی در جهان امروز یکی از جدی ترین مسائلی است که آرام آرام می رود که جایگاه واقعی و قابل قبول خود را در میان جوامع مختلف باز کند. این پدیده، هم در زیر بنای اقتصادی جوامع تأثیر بسزایی دارد و هم روبناهای فرهنگی و اجتماعی این جوامع را دستخوش تغییرات بنیادین و اساسی خواهد کرد.
اما همچون دیگر پدیده های مدرن، این پدیده در جامعه ما به شکل ناقص و نادرستی وارد شده است و همین طور هم به صورت ناقص الخلقه به رشد و گسترش خود ادامه داده است. هزاران جوان که در اوج سنین خلاقیت و نوآوری هستند به جای آنکه در شغل هایی وارد شوند که بتوانند در رشد و توسعه جامعة خود کار مفیدی انجام دهند به امیدهای واهی و کاخ های پوشالی و خیالی شان در جامعه به دنبال صید افراد دیگری همچون خود برای وارد کردن به سیستمی هستند که هیچ ما به ازای مادی تولیدی ندارد و تنها عدد و رقم های نجومی بر صفحات کاغذ و مانیتور هست که همچون حباب های خیالی آن قدر باد می شود و بزرگ تر می شود که ناگهان منفجر می شود.
در این میان البته نکات جالبی هم در جامعه ما رخ داده که باید با دیدی متفاوت و موشکافانه تر به آن نگریست.
یکی از مهم ترین جنبه هایی که این پدیده بر زندگی افراد جامعه و بخصوص خانواده های ایرانی تأثیر داشت آشنایی خانواده ها با شبکة جهانی اینترنت بود. شاید به بهانة فعالیت در این سیستم های هرمی خانواده ها بالاجبار باید با شبکة اینترنت کار کنند، آنها با سایت های مختلف درگیر می شوند. به ناگهان درون جهان مجازی غرق می شوند که در آن هر لحظه هزاران هزار اطلاعات تازه به سوی مانیتور هجوم می آورد . شاید به بهانه نتورکینگ جهان جدیدی در پیش روی خانواده ها گشوده شود و با دنیای جذاب اینترنت آشنا شوند.
پدیده های نتورکینگ نشان داد که بر خلاف تصور عموم، افراد جامعة ما افراد ناپیگیر و تنبلی نیستند. برای دعوت و وارد کردن یک فرد به این سیستم بارها با او تماس می گیرند و در جلسات تمام تلاش خود را مصروف آن می کنند که با استدلال او را مجاب به ورود به سیستم کنند.
در ضمن بر خلاف این قول معروف که ایرانی ها اهل کار گروهی و تشکیلاتی نیستند و در کار گروهی همواره ناموفق و شکست خورده اند، این پدیده نشان داد که برعکس است. باید اعتراف کرد که فارغ از محتوای درونی این امر که این نتورکرها چه هدفی را دنبال می کنند، شکل ساختاری شبکه آنها از قوی ترین گروه ها و تشکیلاتی است که در جامعة ما وجود دارد.
همچنین در مورد این افسانه که ما انسان هایی هستیم که اهل گفت و گو کردن و استدلال آوردن برای هم نیستیم، شیوة کار این شبکه ها نشان داده که اتفاقاً توانایی بالایی در این زمینه دارا می باشیم، چون اصل این سیستم بر مبنای گفت و گو و استدلال کردن برای پذیرفتن آن بنا شده است.
در کنار اینها تیراژ بالا و فروش بالای کتاب های مربوط به چگونگی کسب موفقیت در این نوع کارها را هم قرار دهید تا پازل تکمیل شود.
اما متأسفانه تمامی این نکات و توانایی های مثبت مصروف به یک هدف انتزاعی و غیر واقعی می شود که خود آن موجب عقب ماندگی و تحلیل رفتن نیروی کاری جامعه ما می شود.
ما در این جا قصد داریم با یک تحلیل درست و جامعه شناسانه به این پدیده بپردازیم و با نقد بنیادین آن نکات مثبت و منفی آن را به دیگران خاطر نشان سازیم.

در اینجا هم از تمامی دوستان دعوت می کنیم که در این راه ما را یاری رسانند.

بازگشت به فهرست مقالات

در شهر

2006-05-16T03:11:00.000-07:00

افزایش نامتعادل نرخ کرایه تاکسی

فواد شمس

هر ساله شهروندان شهرهای بزرگ بخصوص تهرانی ها با یک پدیدة تکراری با عنوان گران شدن کرایه حمل و نقل شهری به ویژه در سیستم تاکسیرانی شهری مواجه هستند.
هر سال بعد از تعطیلات عید به ناگه قیمت کرایه ها به یک نسبت افزایش می یابد. اصلی ترین دلیلی که همواره برای افزایش این کرایه ها عنوان می شود گران شدن نرخ بنزین است. اما در سال جاری که نرخ بنزین بنا به سیاست تثبیت قیمت های دولت ثابت مانده است، دلیل افزایش این کرایه ها چه می تواند باشد؟ با توجه به آنکه نرخ تورم در سال 85 به صورت اعلام رسمی 5/12 درصد خواهد بود افزایش ناگهانی 80 تا 100 درصدی کرایه ها در برخی از خطوط چگونه قابل توجیه است؟

مدیر تاکسیرانی تهران اظهار داشته است نبود هیچ حمایتی از طرف دولت دلیل اصلی افزایش قیمت ها است. از طرف دیگر هم در شورای شهر بحث فراوانی در این زمینه در جریان است.
از طرف دیگر، نرخ گذاری های کنونی اندکی نامناسب به نظر می رسد، به صورتی که نرخ های ناهمگون و غیر رند مثل: 125 تومان، 275 تومان، 325 و ... در برخی خطوط معضلات فراوانی را به وجود آورده است. شاید در نگاه اول این مسئله پیش پا افتاده و بی اهمیت جلوه کند، اما زمانی که این واقعه هر روز در تعداد دفعات مکرر رخ دهد آن وقت است که عمق فاجعه قابل درک می شود. به نظر می رسد که دلیل اصلی این معضلات، به وجود آمدن نوعی روال کاری است که در تصمیم گیری های مربوط به این سیستم صورت می گیرد، به صورتی که این تصمیمات از مجاری درست خود اتخاذ نمی شود.
از طرفی هم این افزایش کرایه ها از منظر رانندگان تاکسی به حق است، چون شاخص رسمی نرخ تورم حاکی از افزایش نرخ اقلام مصرفی در کل است و اگر قرار است نرخ کرایه ها به آن نسبت کاهش یابد می بایستی ما به التفاوت هزینه ها از جانب دولت به صورت یارانه و به شکل های مختلف دیگر به رانندگان پرداخت شود.
اگر رانندگان تاکسی دارای تشکل مستقل خود بودند و از طرفی شیوة کاری اتخاذ می شد که شهروندان از آن استفاده کنند، اگر سیستم تاکسی رانی می توانست در تعیین قیمت ها به صورت تعاملی نقشی داشته باشد، شاید روال کار بهتر پیش می رفت و کار به جایی نمی رسید که اکنون مدیر عامل سازمان تاکسیرانی، حسین تیموری کرمانی، بگوید: «به محض کاهش قیمت کرایه های تاکسی، تعداد تاکسی هایی که به طور غیر قانونی و شخصی فعالیت می کنند افزایش می یابد و بسیاری از تاکسیرانان ممکن است از ادامه فعالیت در شبکه تاکسیرانی تهران انصراف دهند.»
یک سیستم حمل و نقل درست و یک تعامل مثبت بین مسئولان و مجریان آن در کنار رضایتی که این امر در میان شهروندان ایجاد خواهد کرد، قطعاً کمک بزرگی به زندگی بهتر در یک شهر مدرن خواهد بود.بر همین اساس است که به نظر می رسد اگر دولت قصد کاهش قیمت ها را دارد باید با دست زدن به اقدامات حمایتی بیشتر برای قشر زحمت کش رانندگان تاکسی، شرایط بهتری را برای خدمات رسانی شهروندان فراهم سازد.

بازگشت به فهرست مقالات

در شهر

2006-05-16T03:01:00.000-07:00

خوانندگان گرامی

هفته نامه طبرستان سبز در راستای اهداف فرهنگی، اجتماعی و اقتصادی خود آماده انتشار نظرات شما است.

· جامعه محترم پزشکان ایران، لطفاً از بهداشت عمومی، فرهنگ بهداشت ایده آل و فرهنگ تغذیه جامعه خودمان برای مان بنویسید
· مهندسین توانای سازه ایران، لطفاً از راهکارهای خوب ساخت و ساز برای مان بنویسید.
· صنعتگران قدرتمند ایران، لطفاً از توانمندی های خودتان برای مان بنویسید.
· کارخانه داران ایران، لطفاً از مشکلات کارخانه تان برای مان بنویسید.
· پرستاران ایران، لطفاً از کمبودهای مجموعه تان بنویسید تا به مسئولان انتقال دهیم.
· رانندگان خودرو، لطفاً از وضعیت ترافیک و راه های جاده ای و از اشکالات سازندگان ماشین های تان بنویسید.
· کشاورزان زحمت کش ایران، لطفاً از آفات، نارسایی های فروش، تولید،کشت و زرع ... برای ما بنویسید.
· دانشجویان ایران، لطفاً از وضعیت تحصیلی، رفاهی و ... برای ما بنویسید.
· کارگران آگاه و تلاشگر ایران، لطفاً از کارفرماهای تان و یا نارضایتی های تان و انتظاراتتان برای ما بنویسید.
· فارغ التحصیلان دانشگاهی کشور ، لطفاً از اشتغال و بیکاری و تخصص خود برای ما بنویسید.
· زنان خانه دار ایران، لطفاً از زحمات کارتان و انتظاراتتان برای ما بنویسید.
· معلمان ایران، لطفاً از نقاط ضعف و قوت آموزشی و تربیتی برای ما بنویسید.
· دانش آموزان عزیز ایران، لطفاً از فضاهای آموزشی تان برای ما بنویسید.
· صیادان سخت کوش، لطفاً از دریاها و صیدتان برای ما بنویسید.
· جامعه محترم دختران جوان ایران، لطفاً از خواسته های تان برای ما بنویسید.
· جامعه محترم پسران جوان ایران، لطفاً از مشکلاتتان برای ما بنویسید.
· صادرکنندگان محترم کالای کشور، لطفاً از موانع شغلی و حرفه ای خود برای ما بنویسید.
· خانواده های بی سرپرست ایران، لطفاً از مشکلات و انتظاراتتان برای ما بنویسید.
· پدران و مادران ایران، لطفاً از تربیت فرزندان تان برای ما بنویسید.
· بسیجیان دلاور ایران، لطفاً از رشادتهایتان، ایثارگری هاتان برای ما بنویسید.
· خانواده های معظم شهدا، لطفاً از ایثارگری هایتان و ایثار گری های فرزندان شهیدتان برای ما بنویسید.
· رزمندگان رشید اسلام ، لطفاً از خاطراتتان برای ما بنویسید.
· جانبازان ایران، لطفاً از انتظارات تان از مردم و مسئولین و خاطراتتان برای ما بنویسید.
· ورزشکاران قهرمان، لطفاً از افتخارات برای ما بنویسید.
· مدیران محترم ایران، لطفاً از نحوه مدیریت خود برای ما بنویسید.
· شهروندان ایرانی، لطفاً از کمبودهای شهرتان برای ما بنویسید.
· روستاییان سخت کوش ایران، لطفاً از کمبودهای روستایی تان برای ما بنویسید.
· آمران به معروف و ناهیان به منکر ، لطفاً از منکرات جامعه و راه های رضایت مندان برای ما بنویسید.
· مسئولان پرتلاش ایران، لطفاً از کارکردهای خوب تان برای ما بنویسید.
· مدرسین گرامی ایران، لطفاً از مطالب عملی تان برای بنویسید.
· ناشران ایران، لطفاً از وضعیت نشرتان برای بنویسید.
· هنرمندان ایران، لطفاً استعدادهای تان را برای ما بنویسید.
· نخبگان دانشمند ایران، لطفاً از استعدادها و امکانات و انتظارات تان برای ما بنویسید.
· زنان شاغل و زحمتکش، لطفاً از مشکلات و توانایی هایتان برای ما بنویسید.
· جامعه معظم روحانیون، لطفاً از آیات و روایت و ... برای ما بنویسید.
· جامعه محترم بازنشستگان ایران، لطفاً زحمات گذشته تان و انتظارات تان آینده تان برای ما بنویسید.
· اقتصاددانان و نویسندگان اقتصادی ایران، لطفاً از آینده اقتصاد ایران و جهان برای ما بنویسید.
· جامعه محترم بازاریان ایران، لطفاً از خدمات تان برای ما بنویسید.

خلاصه برای ما بنویسید تا هم چاپ کنیم و هم به مردم و مسئولان آگاهی دهیم، تا هم همگان بخوانند و طبرستان سبز پلی باشد بین خواسته های شما خوانندگان گرامی و مسئولان ذی ربط.

مردمان

2006-05-16T02:41:00.000-07:00

وعده های اقتصادی هشت مرد رقابت ریاست جمهوری 84

تکرار حرف هایی که همیشه گفته می شود

رادمهر

اقتصاد ایران، «فشل و بیمار» است و شاید از برای همین است که تغییرات سیاسی و آمدن و رفتن دولت ها تا کنون هرگز نتوانسته تأثیر عمده ای بر مشکلات چنین اقتصادی داشته باشد.
بزنگاه رقابت ریاست جمهوری، از منظری «قلة آرزو» هاست. همه می آیند و از چیزهایی می گویند که «رقصی چونان میانة میدانم آرزوست.» در حوزة اقتصاد که حوزه ای درگیر با معاش یک ملت است، البته می توان بیشتر به مفهوم جمله های بالا پی برد. شاید کاندیدایی را به یاد آورید که از «رابطه با امریکا، آزادی و حقوق شهروندی» نگفته باشد، اما به یاد دارید که کاندیدایی از «رفاه اقتصادی، ایجاد اشتغال، ترمیم دستمزدها، توجه به بازنشستگان» و ... نگفته باشد؟ رقابت ریاست جمهوری 84 نیز نمونه ای چنین است. «مبارزه با آقازاده ها، رانت خوری، فساد اقتصادی و تلاش برای رفع بیکاری، ترمیم دستمزدها و افزایش رفاه عمومی» از وعده هایی است که «همه» می دهند. این سنت از اولین دوره تا این نهمین دوره همواره ادامه یافته و هنگامی که چیزی از این خیل مشکلات حل نمی شود، احتمالاً یک جای کار «بدجوری می لنگد».

***

محمود احمدی نژاد: «عدالت»، این آرزوی دیرباز بشری محور مهم ترین شعارهای اقتصادی کاندیدای کم شانس ریاست جمهوری 84 بود که با گردش آرا بر مصدر جدول کاندیدها نشست. محمود احمدی نژاد، شهردار منتصب دومین دورة شورای شهر تهران، آن هنگام که برای حضور در عرصة رقابت ثبت نام نمود، در ردیف «کم شانس ترین ها» قرار می گرفت چه، بر خلاف دو نامزد مطرح جناح راست (قالیباف، لاریجانی) نه حمایت نو محافظه کاران از او چنان جدی می نمود و نه در میان محافظه کاران پایگاه ویژه ای داشت.
این چنین آرای او در دور اول که با یک «سازماندهی قوی» به دست آمد در عین آنکه اعتراض های وسیعی را بر انگیخت، سبب تعجبی فراملی شد. در دور دوم، او کارزار انتخاباتی را بیشتر به سمت مسائل اقتصادی سوق داد و روشن بود که در چونان کارزاری، رقیب تکنوکرات احمدی نژاد جذابیت فوق العاده ای برای توده های از نظر اقتصادی ضعیف جامعه نداشت. اوج حرکت به سوی پوپولیسم، بازگشت به یک شعار ایده آل گرای ابتدای دوران انقلاب بود؛ «پول، نفت، سر سفره های مردم می آید.» احمدی نژاد البته از رویکرد مطلق به مسائل اقتصادی متضرر نشد و در میانه راه رقابت حتی بیشتر به این سمت چرخید. طرح وعدة «پرداخت سهام عدالت و اشتغال زایی فوری» از جمله پیشنهادهای مشاورانی بود که فضا را مناسب طرح برنامه های اقتصادی می دیدند. جهت گیری او در رقابت سال گذشته حول محور اقتصاد روزمرة مردمی می گذشت و شعارهایش چونان می نمود که قرار است، زمین و زمان اقتصاد در حال حرکت به سوی درهای باز ایران، به یکدیگر دوخته شود.
این روزها، تقریباً یک سال از غوغای رقابت ریاست جمهوری 84 می گذرد. منتقدان رییس جمهور، برآمده از سوم تیر 84 هشدار می دهند که «تکه پاره کردن اقتصاد ایران در حال انجام است» ولی این عموم مردم هستند که بهتر می فهمند؛ عدالت تا چه مقدار ارتقا یافته و پول نفت چه تأثیراتی بر سفره ها داشته است.
محسن رضایی: بیشتر وقت فرماندة جبهة جنگ ایران و عراق، در انتخابات ریاست جمهوری صرف زدودن شائبه هایی شد که از نقش او در برخی مقاطع پس از انقلاب پدید آمده بود. محسن رضایی که کوشید در این رقابت، چهرة خود را ترمیم کند و از دغدغه های تازه اش برای قشر جوان ایرانی بگوید، کمتر برنامة ویژه ای را ارائه داد که اینک بشود مهم ترین رویکرد اقتصادی او را تعیین کرد. رضایی حرف هایی زد، این حرف ها از زبان او تقریباً نو و تازه بود، اما برنامة تبلیغاتی او از اول تا به آخر هم روشن نشد. محورهای اقتصادی وعده هایش، تقریباً مشابه بود با همة دیگر برنامه ها و مبارزه با «رانت خواری و آقازادگی» احتمالاً مهم ترین قسمتش بود. در دیگر بخش ها هم، رضایی اشاراتی داشت به «رفاه عمومی، آبادنی ایران» و برنامه هایی کلی از این دست. او از تمامی فرصت تبلیغاتی خود بهره برد و در آخرین روز، در حالی که کم ترین شانس از آن او بود، از رقابت انصراف داد.
محمد باقر قالیباف: از فرماندة سابق نیروی انتظامی قطعاً بیشتر برنامه هایی برای «نظم اجتماعی» شنیده می شود تا رویکردهایی اقتصادی. قالیباف توان عمدة خود در انتخابات را متمرکز کرد بر برنامه هایی اجتماعی که از «نظم بخشیدن به نابه سامانی های اداری و اجرایی تا آزادی بیش تر اجتماعی» را در بر می گرفت. کاندیدایی که بیشترین کوشش در «خوش پوش بودن و ایجاد جذابیت ظاهری داشت، احتمالاً به گمان مشاورانش می توانست تنها با اتکا به کارنامه ای نه چندان روشن اما مثبت در نیروی انتظامی و همچنین وعده هایی به فراخور حال قشر جوان از اولین آزمون رقابتی خود پیروز بیرون آید.
اما با وجود آنکه حتی همین بینش به انتخابات نیز قالیباف را تا روزهای پایانی خرداد 84 در جمع دارندگان بیشترین شانس قرار می داد، در هفتة پایانی منتهی به برگزاری انتخابات، برخی «اتفاقات عجیب و غریب» در ستاد انتخاباتی وی، سبب عدم موفقیت قالیباف برای حضور در دور دوم شد. در تحلیل ناکامی او علاوه بر آنکه می شود سهم زیادی را به لابی ها و بازی های سیاسی پشت پردة جناح راست اختصاص داد، عدم ارائه برنامه ای جامع در زمینه های سیاسی، اقتصادی و فرهنگی به جامعه را هم می توان از فاکتورهای شکست قالیباف دانست. قالیباف در حوزة اقتصاد حرف تازه ای جز یک سری کلیشه های معمول نداشت و برنامة روشنی را هم اعلام نکرد. شاید بشود گفت که حمایت نو محافظه کاران از وی، نشانی بر آن بود که «عدالت» از برنامه های اصلی اقتصادی قالیباف است و این مفهوم نیز خود به حد کافی نارسا و مبهم است.
مهدی کروبی: بارزترین وعدة اقتصادی در جریان رقابت ریاست جمهوری 84، از آن شیخ ریش سفیدی است که احتمالاً از میان آن همه مشاور ناکارآمدش، یکی اش خوب از آب درآمده بود. وعدة «پرداخت ماهانه پنجاه هزار تومان به هر ایرانی بالای 18 سال» چنان «وسوسه انگیز» بود که بدون نیاز به تبلیغات، در دورترین نقاط ایران نیز شنیده شود. چهرة مهدی کروبی برای بسیاری در آن روزها تداعی یک «ایران چک پنجاه هزار تومانی» بود و بی تردید ستاد تبلیغاتی او بر برد این شعار پوپولیستی واقف شد که در برخی نقاط تصویر کروبی را زمینة تصویری از یک ایران چک پنجاه هزار تومانی کرد. آرای او که از کم شانس های رقابت ریاست جمهوری 84 محسوب می شد، البته سبب سرافکندگی روشنفکران و مدافعان جامعة مدنی شد چه، ساده ترین ترجمان این آراء آن بود که هواداران حقوق مجانی، بیشتر از هواداران حقوق بشر در ایران هستند.
مهدی کروبی بعدها گفت که «گویا به خواب اصحاب کهف رفت، چرا که تا پنج صبح به دور دوم صعود کرده بود، اما پس از برخاستن از خواب جای خود را به کس دیگری داد.» او به هر شکل از رقابت باز ماند تا خواب ایران چک های پنجاه هزار تومانی ماهانه، برای بسیاری در سراسر ایران آشفته شود.
علی لاریجانی: «مبارزه با فساد» در سرلوحة برنامه ای بود که از جانب «کاندیدای محافظه کاران» در رقابت ریاست جمهوری 84 اعلام شد و احتمالاً مهم ترین برنامة لاریجانی در حوزة اقتصاد نیز بر همین محور استوار بود. کاندیدای محافظه کاران پس از تأکید بر مبارزه با فساد به ویژه در حوزه های اقتصادی، به گونة مرتب، مجبور شد پیرامون «گزارش هیئت تحقیق و تفحص مجلس ششم ازعملکرد مالی صدا و سیما» در زمان ریاست وی، توضیح دهد اما این توضیح ها شاید چندان گویا و اقناع کننده نبود. او که از پر امیدترین نامزدهای رقابت ریاست جمهوری 84 بود، در هفته های پیاپی بدل به کم امیدترین ها شد و احتمالاً اگر «شهرستان نور و استان مازندران» در ایران واقع نمی شد، لاریجانی به جای رتبه ششم، یک پله پایین تر می رفت و آخرین جای فهرست نامزدها را در این رقابت اشغال می کرد.
مصطفی معین: نامزد «اصلاح طلبانی» که خود را «پیشرو» می خواندند، کوشید یک بار دیگر راه محمد خاتمی را طی کند، اما مشاورانش گویا از یاد برده بودند که هشت سال از دوم خرداد 76 گذشته است. محور برنامه هایی که از سوی مصطفی معین اعلام شد، به مباحث سیاسی اختصاص داشت و شاید بشود گفت که حوزة اقتصاد در ردیف کم اهمیت ترین حوزه های مورد توجه او و مشاورانش قرار گرفت.
کسی که هوادارانش امیدوار بودند؛ «کمی شانس بیاورد تا در دور اول کار را تمام کند»، احتمالاً به دلیل همین عدم توجه به حوزة اقتصاد، کار را در دور اول به نوعی دیگر تمام کرد. دست کم انتظار هواداران معین حضور در دور دوم رقابت بود، اما او با قرار گرفتن روی پلة پنجم در جمع هفت نفر، خیال هوادارانش را آسوده ساخت.
توجه صرف به مسائلی چون «دموکراسی و حقوق بشر» از سوی کسانی که در هشت سال گذشته با وجود حضور در حاکمیت تلاش چندانی در این زمینه ها نداشتند، نه تنها سبب نشد که نخبگان و روشنفکران برای رأی دادن به معین مجاب شوند که با تمرکز بر این حوزه ها ارتباط نامزد جبهة مشارکت با توده ها کمرنگ شد و او به این گونه برای مردم «ناشناخته» ماند.
علی اکبر هاشمی بهرمانی: «آمدن یا نیامدن او»، «بزرگ ترین سؤال» رقابت ریاست جمهوری بود که تداومی به طول سال 83 تا 84 داشت. بعدها که روشن شد، رییس جمهور سابق بار دیگر هوای ریاست جمهوری دارد، این پرسش پدید آمد که «او چگونه می آید؟»علی اکبر هاشمی بهرمانی، مشهور به رفسنجانی البته در تلاش برای پاسخ گفتن به این پرسش اخیر کارهای بسیاری کرد. از «نشستن دور یک میز با جوانان و نوجوانان» تا «توجه به مسائلی چون قومیت ها، زنان و حتی حقوق بشر»، اما در حوزة اقتصاد گویی «مرغ یک پا داشت». «توسعة پایدار» برنامة رییس مجمع تشخیص مصلحت اعلام شد و نشان داد هاشمی از برنامه هایی که روزگاری منتقدان فراوانی از راست و چپ داشت، نه تنها کوتاه نیامده که همچنان معتقد به آنها است و راسخ به اجرای شان. «رفتن پر شتاب تر به سمت فضای باز اقتصادی و حل شدن در اقتصاد جهانی» مهم ترین شاخصه های اقتصادی است که علی اکبر هاشمی بهرمانی مدنظر داشته و دارد و چنین شاخص هایی گرچه مطلوب و ایده آل نخبگان است اما فاقد جذابیت های آشکار و پنهان برای توده هاست.

بازگشت به فهرست مقالات

شناسنامه

2006-05-15T22:28:00.000-07:00

هفته نامه:

سیاسی، فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی و ورزشی

صاحب امتیاز: موسسه فرهنگسرای طبرستان

مدیر مسئول: شکراله شکری

سردبیر: زهرا غفرانی

جانشین سردبیر و دبیراجرایی: محمد رضا برزو

دبیرتحریریه: سمیرا مرادی

مدیر هنری: سحر دئیری

نشانی: بالاتر از میدان ولی عصر، کوچه فخاری، شماره 19، طبقه دوم

تلفن:4-88940932

فکس: 88940935

tabarestanesabz@yahoo.com

نشریه طبرستان سبز هفته نامه ای است که به مسائل اجتماعی، اقتصادی و فرهنگی می پردازد که .
گستره ی انتشار و توزیع این نشریه سرتاسر کشور است و شنبه هر هقته منتشر می شود. لازم به ذکر است که دوره ی جدید این نشریه بعد از مدتی که به دلیل توقیف موقت منتشر نمی شد در اردیبهشت ماه امسال با کادری تازه و رویکردی نوین آغاز به فعالیت کرده است. اولین شماره دوره ی جدید در آستانه ی نمایشگاه مطبوعات سال 85 منتشر شد که با استقبال گرم مخاطبان در نمایشگاه مواجه شد.
این نشریه می خواهد به مسائل خرد اقتصادی مخصوصاً اقتصاد خانواده بپردازد و در کنار آن به مسائل اجتماعی و زندگی روزمره شهروندان هم خواهد پرداخت.
امید است که اندک اندک با یاری شما عزیزان به جایگاه واقعی خود دست یابیم و بتوانیم نشریه قابل قبولی را در اختیار مخاطبان عزیز قرار دهیم در این راه صمیمانه پذیران انتقادات و پیشنهادات شما هستیم.